Πάρτα!!!!

Μαΐου 7, 2009 at 10:31 μμ (Χωρίς κατηγορία)

Έσιει που χτες τη νύχτα που σκέφτουμαι τους βουλευτές του ελληνικού κράτους τζιαι θέλω να τους φτύσω μες τα μούτρα. Εν αντρέπουνται τίποτε. Εν ελεεινοί!

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Εδώ τα καλά πορτοκάλια!

Απρίλιος 18, 2009 at 10:55 πμ (Χωρίς κατηγορία)

Καταλαβαίνεις ότι οι φίλοι σου είναι αλκοολικοί όταν τους ετοιμάζεις μια κανάτα φρέσκο χυμό, που μόλις έστυψες με τα χεράκια σου, και αυτοί ρίχνουν μέσα παγάκια, βότκα και καλαμάκια.

Καλές διακοπές!

Μόνιμος σύνδεσμος 4 Σχόλια

Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική;

Απρίλιος 7, 2009 at 7:52 μμ (Χωρίς κατηγορία)

Έχει καιρό που θέλω να γράψω κάτι για τούτους. Προς το παρόν (θα επικαλεστώ πάλε την έλλειψη χρόνου) κάμνω ένα copy-paste από τον σημερινό Πολίτη.

«Απογοητευτικές επιδόσεις στα Eλληνικά στις εξετάσεις πρόσληψης στην Αστυνομία.

Σοβαρό πρόβλημα στη χρήση της γλώσσας.

Η Αστυνομία δεν μπορεί να είναι ευτυχής με το επίπεδο των ανθρώπων που διεκδικούν να υπηρετήσουν στις τάξεις της, αν κρίνει κάποιος από τα αποτελέσματα των εξετάσεων που ανακοινώθηκαν χθες. Οι 519 υποψήφιοι διαγωνίστηκαν σε τέσσερα μαθήματα: Ελληνικά, Αγγλικά, Μαθηματικά και Γενικές Γνώσεις. Ο πρώτος επιτυχών κατάφερε να εξασφαλίσει 87,25%, ενώ ο τελευταίος με σειρά 167, εξασφάλισε 50%, με τρία από τα τέσσερα μαθήματα κάτω από τη βάση!

Πριν λίγες ημέρες, ο «Π» είχε δημοσιεύσει τις καταθέσεις των πέντε εκ των δέκα αστυνομικών, που δικάστηκαν και αθωώθηκαν από το κακουργιοδικείο για τον ξυλοδαρμό των δύο φοιτητών. Αυτό που είχαμε επισημάνει, πέραν των αστείων ισχυρισμών τους, ήταν η εξοργιστικά ανεπαρκής γνώση της ελληνικής γλώσσας, με ορθογραφικά, συντακτικά και εννοιολογικά λάθη… από αυτά που βγάζουν μάτια. Από τα αποτελέσματα των εξετάσεων της Αστυνομίας διαπιστώνουμε ότι το φαινόμενο δεν είναι καθόλου τυχαίο.

Από τους 167 επιτυχόντες οι 56 έγραψαν στα Ελληνικά κάτω από τη βάση, ενώ άλλοι 12 μόλις που άγγιξαν τη βάση του 50%. Και να φανταστεί κανείς ότι αυτοί ήταν οι καλύτεροι. Αντιλαμβάνεται ο καθένας τις επιδόσεις των υπολοίπων 345 που δεν κατάφεραν να φτάσουν τη βάση, και αποτελούν το 68% όσων διαγωνίσθηκαν. Οι εξετάσεις έγιναν από το Υπουργείο Παιδείας, και η Αστυνομία τώρα θα καλέσει σε προφορική εξέταση τον τριπλάσιο αριθμό επιτυχόντων από τις κενές θέσεις που θέλει να καλύψει. Καταλαβαίνουν; Το επίπεδο χρήσης του γραπτού και προφορικού λόγου από μέλη της Αστυνομίας αποτελεί σοβαρό πρόβλημα καθώς πρόκειται για δημόσιους λειτουργούς οι οποίοι ασχολούνται με θέματα που απαιτούν ακρίβεια έκφρασης. Παράλληλα, η νομοθεσία την οποία χειρίζονται είναι γραμμένη κυρίως στην καθαρεύουσα, και ενδεχομένως κάποιοι εκ των αστυνομικών δεν είναι σε θέση καν να την κατανοήσουν, πόσο περισσότερο να την εφαρμόσουν.»

Για το συγκεκριμένο ζήτημα, τη χρήση της γλώσσας δηλαδή, έχω να καταθέσω την εξής προσωπική εμπειρία και φεύκω γιατί βιάζομαι: Ας υποθέσουμε ότι ονομάζομαι Μαρούλα Απελπισμενίδου. Σε περίπτωση που θέλει κάποιος να μου απευθυνθεί σε πληθυντικό ευγενείας φυσικά και θα με αποκαλέσει κυρία Απελπισμενίδου. Αλλά τζείνου του μπάτσου έξω που την Ελιζέ που με εσταμάταν το προηγούμενο καλοκαίρι νύχτα παρά νύχτα, να με ρωτήσει αν ήπια, εν του το εμάθαν  τζίαι έσυρνε μου στο τέλος για να με αποχαιρετίσει τζιαι ένα «στο καλό να πάτε κυρία Μαρούλα» για να με αποτελείωσει. Οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά!

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Here i am.

Φεβρουαρίου 14, 2009 at 9:22 μμ (Χωρίς κατηγορία)

Που τον καιρό που έχω να γράψω ποστ αλλάξαν ούλα δαμέσα (εννοώ στη διαμόρφωση του wordpress).  Είχα κάμει ακόμα μιαν απόπειρα να γράψω τίποτε, αλλά  εν ήμουν σπίτι μου και εν εθυμούμουν τον κωδικό μου για να μπω…Μπράβο μου. Ο λόγος που έχω καιρό να γράψω είναι γιατί εγίναν πολλά trendy τα blogs, και αφού γενικότερα βρισκόμουν σε μια περίοδο εσωτερικής αναζήτησης (ή καταδίωξης), είπα να ξανασκεφτώ με τον εαυτό μου και τούτο το ζήτημα. Ε, μετά που το σκέφτηκα και είπα ότι έννα το συνεχίσω ήμουν πολλά απασχολημένη με άλλα πράματα και εν είχα χρόνο.

Τωρά όμως εν Σαββατοκυρίακο και έχω!!! Σήμερα εν ωραία μέρα! Έξω εν κρύο και βρέχει και εγώ κάθομαι μέσα στα βραστά μου, στο ωραίο μου σπιτάκι. Έκαθάρισά το, έφα, έκαμα το τσιγάρο μου και ο Γ. μου κάθεται και βλέπει μάππα. Εν ωραία μέρα, εν μέρα που χτυπά το τηλέφωνο και δεν μου επιτρέπω να το σηκώσω. Δεν θα με ενοχλήσει κανείς. Ούτε με την καλή, ούτε με την κακή έννοια.

Λοπόν, αυτές τις μέρες έγινε ένα πράμα που θέλω να διηγηθώ. Ήμουν στην στάση ένα πρωί και επερίμενα το λεωφορείο, το 550 -λαλώ σας και ποιο, γιατί εν ωραία να δημιουργείς εικόνες- και πλησιάζει μια γριά «κυρία».  Που τζείνες που εν σίουρα πάνω που εβδομήντα, εν που «καλή» οικογένεια, και έχουν τζείνο το ύφος σοβαροφάνειας και ξεφτισμένης γκλαμουριάς κολλημένο πανω στη φάτσα τους.

Ρωτά με αδιακρίτως ποιο λεωφορείο περιμένω. Απαντώ της τζιαι λαλεί μου και κείνη ποιο περιμένει. Σαννά τζιαι ρώτησα την. Ήθελε να πάει στο Χαλάνδρι. Χέστηκα. Κάθεται δίπλα μου και ρωτά με, αδιακρίτως πάλε, «εσυ ελληνίδα είσαι;»,  με ένα ύφος κατάφασης όμως. Είπα της είμαι Κύπρια (ο άνθρωπος είναι ζώον πολιτικόν) τζιαι είπε μου «Ε, το ίδιο είναι» και συνεχίσε με περίσια (και περιττή) παρρησία:

«Πω πω γεμίσαμε ξένους εδώ μέσα! Κι αυτές οι Φιλιππινέζες πόσες είναι; Στήν Κύπρο δεν έχετε τόσους ξένους!».  Δεν προλαβαίνω να της απαντήσω (η αδιαφορία μου ωστόσο για τα λεγόμενα και την παρέα της ήταν εμφανής, επροσπαθούσα όμως να θυμηθώ ποια δεκαετία εφέφκαν σωρηδόν οι Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία) τζιαι αρχίζει να μου κάμνει μιαν  ανάλυση, συνδυάζοντας το ζήτημα των μεταναστών με την οικονομική κρίση! Ήταν σαν να τζιαι εδώκαν της γραμμή που το ΛΑΟΣ (θάνατος).  Μετά έπιασεν την ένας βήχας ανελέητος. Τζείνη την ώρα εσκέφτουμουν που μέσα μου «ζίλικούρτιν να φκάλεις παλιόγρια» και δεν ντρέπομαι καθόλου να το ομολογήσω. Εσκέφτουμουν επίσης πως ο βήχας που την έπιασε ήταν η «θεία δίκη» (χρησιμοποιώ τον όρο με  ελαστικότητα) για τα λεγόμενα της τζιαι άρχισα να απομακρύνομαι από την αντιπαθέστατη τύπισσα,  νιώθωντας ατυχής για την πρωινή μου γνωριμία.

» Γρια πουτάνα που ξυρίζει τα πόδια της

γίναμε άρρωστοι απ’ αυτήνα όλοι.

Ψυχομαμά που σκοτώνει τ’ αγορια της.

Είναι παράξενη αυτή η πολη».

Μόνιμος σύνδεσμος 4 Σχόλια

Τα όμορφα τραγούδια όμορφα καίγονται.

Οκτώβριος 12, 2008 at 2:51 μμ (Χωρίς κατηγορία)

Έκατσα χτες να δω το «Φεστιβάλ Τραγουδιού  Θεσσαλονίκης» και μπορώ να πω πως απογοητεύτηκα. Βλέπω και ακούω το πρώτο τραγούδι και αρχίζω να απορώ, βλέπω και ακούω και το δεύτερο τραγούδι και συνεχίζω να απορώ. Κ συνεχίζω έτσι και στα επόμενα. Κάθε φορά που τέλειωνε ενα περίμενα το επόμενο να σώσει τις ελπίδες μου για κάτι καλό, αλλά τίποτε. Το μόνο που μου άρεσε ήταν αυτό που τελικά πήρε το πρώτο βραβείο και το βραβείο σύνθεσης από την επιτροπή. Ευτυχώς, γιατί ήταν να φυρτώ. Λες όμως στους τυφλούς να βασιλεύει ο μονοφθαλμος; Τα τρία- τέσσερα τελευταία δεν τα άκουσα, γιατί έχασα το ενδιαφέρον μου και προτίμησα να πάω να κάμω ένα ωραίο ζεστό μπανάκι.

Λοιπόν, το ηχητικό αποτέλσμα, όπως το άκουγα από την τηλεόραση, ήταν τραγικό για τέτοια διοργάνωση. Οι περισσότερες συνθέσεις ήταν άκρως βαρετές και οι στίχοι θα έπρεπε να πάνε κατευθείαν στον παραγωγό της Τάμτας. Σκηνικά το κιτς δεν το γλυτώσαμε πάλε! Εντυπωσιάστηκα δε όταν το βραβείο ερμηνείας πήρε ένας τύπος, ο οποίος ήταν σταθερά μισό τόνο πάνω και οι παραφωνίες του μου θύμιζαν την Στέλλα Μπεζαντάκου και το «μπλουζάκι κολλητό μου». Τελοσπάντων, μπορεί να μεν άκουε καλά ο άνθρωπος και μπορεί αυτοί που αποφάσισαν να του δώσουν το «βραβείο ερμηνείας» να είχαν ακούσει το τραγούδι ηχογραφημένο, πράγμα που εγώ δεν έκανα, άρα ας μην συνεχίσω να κρίνω.

Προσπαθώ να καταλάβω με ποια κριτήρια έγινε η επιλογή των τραγουδιων ( με εξαίρεση το «Φανταστικό Ταγκό» που πήρε το βραβείο και πιστεύω πως το αξίζει ). Σε όσα τραγούδια άκουσα δεν βρήκα τίποτε ενδιαφέρον και δεν μπορούσα να σταματήσω να ρωτώ τον εαυτό μου και τον  Γ. μου κάθε φορά: «Τωρά τούτο έν ωραίο;». Δεν ξέρω πόσες αιτήσεις συμμετοχής είχαν υποβληθεί, αλλά ας πούμε ότι ήταν δύο χιλιάδες, δεν μου καθεται με τίποτε ότι από τόοοοοοσα τραγούδια αυτά ήταν τα δέκα καλύτερα που μπορούσε να επιλέξει μια επιτροπή. Και ναι θίγω θέματα αξιοκρατίας, γιατί προσωπικά άκουσα πολύ καλύτερα τραγούδια που είχαν σταλέι ( μαζί με το πενηντάευρο που απαιτείται για να δηλώσεις συμμετοχή ), αλλά και να μην άκουγα  πιστεύω ακράδαντα ότι έχουν σταλεί συμμετοχές πολύ πιο ωραίες.

Τα χάλια της μουσικής βιομηχανίας είναι γνωστά και είναι λυπηρό να βλέπεις πως ακόμα και σε τέτοιες διοργανώσεις, που κατά κύριο λόγο θα έπρεπε να ήταν ένας τρόπος για να βγαίνει στην επιφάνεια το έργο νέων και ταλαντούχων ανθρώπων, δεν υπάρχουν ή δεν θέλουν να υπάρχουν κριτήρια που να το αποφασίζουν, καθώς και να διαφυλάσσουν το φεστιβάλ από καχύποπτους και ιδιοτροπους τύπους σαν εμένα, που αυθόρμητα θα το χαρακτήριζαν πανηγυράκι. Εδώ θα ηθελα να πω πως τους κους. Γιοκαρίνη και Κοντογιαννιδη δεν τους κατατάσσω στο σύνολο των νέων ανθρώπων που έχουν αναγκη μια συμμετοχή στο φεστιβάλ και νομίζω πως μόνο η ματαιοδοξία τους τους έστειλε ως εκεί.  Ελπίζω να καταλάβαν ότι εστερήσαν μιαν ευκαρία από ένα νέο, που όπως όλοι οι μεγάλοι (ηλικιακά) καλιτέχνες  υποστηρίζουν, πολύ θα ήθελαν να βοηθήσουν.

Καλά ρε παιδί μου εν βλέπουν τι κάμνουν, εν καταλάβουν ότι κάτι πρέπει να γίνει επιτέλους με τη μουσική βιομηχανια (φακκά μου τουτος ο όρος) σε τούτη τη χώρα. Μόνο να φκαίνουν να κλαίουνται για τα χάλια μας και να υπόσχονται για να παρηγορηθούν ξέρουν. Γιατί ρε φίλε, όταν διοργανώνεις ένα φεστιβάλ και έχεις την ευκαρία να αλλάξεις λίο τα πράματα εν το κάμνεις ή γιατί εν το αφήνεις να γίνει; Ρητορικά ερωτήματα, καταδικασμένα να μείνουν αναπάντητα. Γιατί ωραία τραγούδια υπάρχουν, κάποιος να τα κάμει κάτι δεν υπάρχει (ναι, και εξαιρέσεις υπάρχουν ευτυχώς).

Μακαρι να ‘ναι καλά ο Έρωτας που βγήκε μετά τις συμμετοχές και έκαμε με να χαμογελάσω. Χαμογελάστε και ‘σεις, αν θέλετε!

Μόνιμος σύνδεσμος 8 Σχόλια

Οι δέκα εντολές [για το αυτοκίνητο version].

Οκτώβριος 9, 2008 at 3:18 μμ (Χωρίς κατηγορία)

(Αφιερωμένο)

1. Εγώ είμαι ο συνταξιδιώτης σου, μην λατρεύεις άλλους πλην εμού. Μεν θωρείς τους άλλους στα διπλανά αυτοκίνητα και ασχολήθου με όσους έχεις μες το δικό σου. Πάρτο απόφαση εν θα βρεις το άλλο σου μισό επειδή σου γυάλισε και βουράς τον που πίσω.

2. Μην κάνεις τον εαυτό σου είδωλο, μην νομίζεις πως όπως και να οδηγάς «καλά εννα φτάσουμε». Δείξε την απαραίτητη προσοχή, κρατώντας πάντα απόσταση ασφαλείας απο φορτηγά, λεωφορεία και όποιοδήποτε άλλο όχημα απειλητικού μεγέθους.

3. Μήν επικαλείσαι μάταια το γκάζι, πάτα το όσο χρειάζεται τζιαι έννε ανάγκη να πετάσουμε.

4. Αν νυστάζεις, αν είσαι πίττα ας είσαι ταπεινός. Δέξου την αδυναμία σου και μην με ανεβάζεις στα πεζοδρόμια.

5. Ου κλάννεις σαν αναίσθητος.

6. Ου ρέυεσαι σαν χτηνό.

7. Ουκ ανοίγεις τα παράθυρα προκαλώντας ανέμους 15 μποφόρ στο εσωτερικό του οχήματος.

8. Τα χέρια σου κράτα τα στο εσωτερικό του οχήματος. Σεβάσου τις «αισθητικές απόψεις» της συνεπιβάτιδός σου.

9. Ου τταππώνεις το ράδιο, όταν τα ηχεία σου μισοκρέμμουνται και δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν.

10. Κάμε μια προσπάθεια να μεν μου λουσεις τίποτε απ’ όσα πίνεις, τρώεις ή καπνίζεις.

υ.γ : Ευχαριστώ το «αγορί μου, στολίδι μου», που το έβαλε σκοπό να μου «φκάλει τον φόο μου» (όπως είπε) και να μου τσακρίσει τα νεύρα μου (όπως λέω) καθώς και τις αγαπημένες μου φοβίες για την έμπνευση.

ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΒΑΛΛΩ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑΤΑ!! ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΜΕ ΤΟΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΑΘΚΙΑΣΕΡΟΣΥΝΗΣ ΕΝΝΑ ΜΑΘΩ ΚΑΙ ΝΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ!!

Μόνιμος σύνδεσμος 7 Σχόλια

Απώλεια

Σεπτεμβρίου 26, 2008 at 10:17 μμ (Χωρίς κατηγορία)

Έχει  καιρό να γράψω και εν τόσα πολλά τα πράματα που θέλω να φκάλω που μέσα μου που δυσκολεύκουμαι να βρω απο που να αρχίσω… Έχασα την Έλλη μου…το κουνελλάκι μου… εν αβάσταχτα δύσκολο… Έζησα θανάτους κι άλλων αγαπημένων μου προσώπων, συγγενικών, αλλά το να χάνεις φίλο σου εν πολλά διαφορετικό. Τις άλλες φορές υπήρχε ένας τρόπος να το δικαιολογίσω, να παρηγορηθώ, να νοιώσω καλύτερα, γιατί ήταν η μεγάλη ηλικία,  που τζιαμέ λαλείς «έτσι εν ο κύκλος της ζωής, ήταν η ασθένεια που τζιαμέ είπα «καλύτερα να φύει παρά να βασανίζεται έτσι»… Τωρά εν εχώ να πω τίποτε τζιαι εν τούτο το δύσκολο. Έχασαμε την τόσο ξαφνικά, με τόσο απαίσιο τρόπο, τόσο άδικα!

Η Έλλη ήταν ο καλύτερος άνθρωπος που γνώρισα ως τωρά. Ή Έλλη ήταν πάντα δίπλα μου, άκουε τα παράπονα μου, έκαμνε με να γελώ, εγελούσε με τα αστεία μου και γενικότερα έκαμνε με πάντα να νοιώθω καλά. Η Έλλη, που την εφώναζα κουνέλι, εκουβαλουσε μας άμα ήμασταν μεθυσμένες τζιαι έρκετουν μαζί μας στην τουαλέτα να μας περιθάλψει. Η Έλλη έκαμε μου το πιο ωραίο δώρο που μου εκάμαν ως τωρα τζιαι συγκίνησε με τζιαι έβαλα τα κλάματα. Τωρά κλαίω για άλλο λόγο…. Η Έλλη είχε ένα θαυμάσιο τρόπο να αγαπά τους φίλους της και να τους κάμνει να το ξέρουν.

Τωρά πρέπει να σκέφτουμαι ότι έτσι εν τα πράματα, ότι τίποτε εν αλλάζει και ότι οι ζωές μας συνεχίζονται. Και νευριάζω που πρέπει να μπαίνω σε τούτη την διαδικασία γιατί κάποιος το αποφάσισε!

Μόνιμος σύνδεσμος 2 Σχόλια

For girls!

Αύγουστος 31, 2008 at 7:28 μμ (Ιδιοτροπίες)

Γλυκά μου κοριτσάκια, θέλω να μου κάμετε μια μεγάλη χάρη. Σας παρακαλώ πολύ, την επόμενη φορά που τα βήματά σας θα σας οδηγήσουν σε μια τουαλέτα σκεφτείτε με! Μην ξεχνάτε να εξαφανίσετε τα βρωμερά ίχνη σας.

1. Μήν πετάτε τα χαρτάκια σας έξω που τον κάλαθο, ενώ έχει ακόμα χώρο να τα βάλετε μέσα.

2 . Καλό και φρόνιμο θα ήταν, τις δύσκολες μέρες, να τυλίγετε την σερβιετούλα σας την ολογαίματη στο περιτύλιγμά της, ή με ένα κομμάτι χαρτί υγείας. Δεν θέλω να μάθω όλα τα χρώματα αίματος περιόδου.

3 . Την ίδια πρακτική μπορέιτε να εφαρμόσετε και με το χαρτι που χρησιμοποιείτε, για να σκουπιστείτε εκείνες τις μέρες.

4. Φαντάζομαι δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συμβουλές για την διατήρηση της καθαριότητας του «καθίσματος» της λεκάνης. Εν τζιαι είμαστεν άντρες! (Πώς τα καταφέρνουμε όμως;)

4. Εεεε! Καζανάκι!!!

Βρωμιάρες!

Μόνιμος σύνδεσμος 7 Σχόλια

……………………………

Αύγουστος 28, 2008 at 3:42 μμ (Χωρίς κατηγορία)

Έλλη μου,

‘Ποτέ δεν κτυπάνε στα πόδια, στο μυαλό είναι ο στόχος’
Έλλη μου, αυτός που την τελευταία βδομάδα παίζει με το τηλεκοντρόλ και διψά να μάθει νέα για το έγκλημα στον Άγιο Δομέτιο, δεν ξέρει αγάπη μου, δεν ξέρει… Αρχικά δεν ξέρει ότι δεν είσαι απλώς νέα, ωραία και ατυχής. Δεν είσαι αυτό Έλλη μου. Είσαι ό,τι πιο αγνό και καθαρό μπόρεσε να δει το φως αυτής της γης. Εσύ είσαι το φως, είσαι άγγελος Έλλη μου. Μια ψυχή καθαρή, με μόνο σκοπό το καλό, το δίκαιο, το σωστό. Σου χρωστά ο ουρανός Έλλη μου, ελπίζω να στα ξεπληρώσει.
Μας είναι δύσκολο να σε χωρέσουμε σε λόγια? είναι ανίκανα να μεταφέρουν το μέγεθος της προσωπικότητάς σου. Δεν φτιάχτηκαν λόγια για σένα Έλλη μου, κανείς δεν έχει περιγράψει ποτέ κάτι τόσο σπάνιο, τόσο σπουδαίο, την αβάσταχτη για τα ανθρώπινα προσωποποίηση του καλού. Αυτό είσαι Έλλη μου, αλλά το «αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο το φοβούνται οι άνθρωποι», και στη δική σου περίπτωση θέλησαν να το σκοτώσουν…

Μια σφαίρα στο κεφάλι αγάπη μου σκέφτηκαν πως θα ήταν αρκετή για να σε ματώσουν. Λάθος σχέδιο όμως διάλεξε αυτός που θέλησε να σου αφαιρέσει τη ζωή δεν ματώνει η καρδιά του αγγέλου. Το κτύπημα πισώπλατο, ήξερε πως μια καθαρή συνείδηση δεν την κτυπά κανείς από μπροστά. Δεν ξέρει όμως το κακό πως εσύ δεν φοβόσουν το θάνατο, δεν ξέρει πως εσύ δεν φοβόσουν το τέλος της ζωής, γιατί Έλλη μου εσύ θα ζήσεις για πάντα.
Θα ζήσεις στις καρδιές μας, θα ζήσεις παντού, θα ζεις σε κάθε ξύλο, σε κάθε πέτρα, στου ουρανού το απέραντο γαλάζιο. Είσαι ένας άγγελος, που του χρωστάμε όλοι ένα ευχαριστώ για την τιμή να μας δώσεις κάτι από το χρίσμα σου κι ας μην κατάλαβαν ποτέ κάποιοι τι γεύση έχει. Στο ΄χω πει, «το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο το φοβούνται οι άνθρωποι», δεν μπορούν καν να καταλάβουν πότε είναι ικανοί να το σκοτώσουν, και σένα Έλλη μου μια κρύα σφαίρα δεν είναι ικανή να σε σκοτώσει. Σε αυτόν τον κόσμο θα μείνεις πάντα νέα.
Απλώς, για ακόμα μια φορά έπρεπε να θυσιαστείς εσύ για τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Αγάπη… σημαντική έννοια για σένα. Αξεπέραστη η αγάπη σου Έλλη μου, εσύ μόνο ξέρεις πως να δίνεις αυτή την δύναμη, αυτή την ενέργεια που λέγεται αγάπη, πως να την υποστηρίζεις, πως να θυσιάζεσαι γι’ αυτή. Την πλήρωσες αγάπη μου αυτή τη θυσία με αίμα. Αδικία Έλλη μου, αδικία… ελπίζω μόνο να μπορείς να αισθάνεσαι και την δική μας αγάπη, γιατί η δική σου ήταν τόσο αφοπλιστική που σκλάβωσε την καρδιά μας για πάντα.

Σου ευχόμαστε Έλλη μου όπου και να πας, όπου και να είσαι, στον ουρανό, σε ένα παράλληλο σύμπαν, σε μια άλλη ζωή, να μπορείς να ονειρεύεσαι, γιατί σ’ αυτή τη ζωή σου σκότωσε τα όνειρα η μέρα. Σου ευχόμαστε να πετάξεις Έλλη μου και να μην ξαναπέσεις ποτέ. Σου ευχόμαστε εκεί που θα πας τώρα να ισχύει το δίκαιο και το σωστό. Να πεις στο βαρκάρη Έλλη μου, αυτή τη φορά να σε πάρει κάπου που να μπορείς να είσαι ευτυχισμένη. Να του πεις Έλλη μου, να κάνει το ταξίδι όμορφο, αυτό έχει σημασία, το ταξίδι… Μην στεναχωρηθείς για το τι έγινε εδώ, δεν νίκησαν, απλώς εκπλήρωσες την αποστολή σου. Να περνάς καλά με τους άλλους αγγέλους και να μας προσέχεις.

Με αγάπη,

Οι φίλοι σου

Μόνιμος σύνδεσμος 6 Σχόλια

Θερμή παράκληση

Αύγουστος 1, 2008 at 7:10 μμ (Χωρίς κατηγορία)

Καλέ μου Θεούλη, γίνεται να με τιμωρήσεις τζιαι να πάθω, έστω για μια μέρα, τζείνη την ασθένεια που όποτε ανοίξεις το στόμα σου φκαίνουν ξιτιμασιές (που φυσικά εν γνωρίζω αν υπάρχει, αλλά είδα το σε μια ταινία); Αμάρτησα τζιαι πρέπει να τιμωρηθώ τζιαι να εκτονωθώ. Κάμε τη δουλειά σου σωστά. Γαμώ το κέρατο μου!

Μόνιμος σύνδεσμος 9 Σχόλια

Next page »