Ο Γιώργος Νταλάρας κι εγώ ή Εγώ κι ο Γιώργος Νταλάρας.

Μαρτίου 31, 2008 at 2:45 μμ (Ιδιοτροπίες)

Τραγουδώ για την Άμυνα τραγουδώ για την Κύπρο. Πρώτη αίσθηση συναυλίας, πρώτη δόση, κάπου στα οχτώ, ίσως και αργότερα, ίσως και νωρίτερα όμως. Και η αντίληψη που δημιουργήθηκε πως μεγαλώνοντας οι συναυλίες θα είναι καλύτερες. Γιατί θα ξέρω όλα τα τραγούδια και θα πίνω με τους φίλους μου μπίρες, σαν αυτούς εκεί πίσω…

Ο κύριος Νταλάρας είναι ένας πολύ καλός τραγουδιστής, μα και καλός άνθρωπος που αγαπάει τη Κύπρο, τη δική μου. Οι γονείς μου και οι φίλοι τους τον συμπαθούν και παίρνουν τους δίσκους του. Μου φαίνεται πως μάλλον μ’ αρέσει. Το «μη μιλάς μη γελάς κινδυνεύει η Ελλάς» αρέσει πολύ στον πατέρα μου και σε μένα. Πιο πολύ όμως μ’ αρέσει το «Ελλάς, Ελλάς μίλα μας και μην μας αγαπάς»….Βγάλανε δίσκο μαζί και τον ακούω όλη μέρα στο γουόκμαν κι η μαμά μου φωνάζει γιατί δεν κάνει λέει να ασχολούμαι μ’ αυτό το πράγμα στο δρόμο. Νομίζει πως θα με πατήσει κανένα αμάξι.

Όταν αρχίζω να ερωτεύομαι, ούτε θυμάμαι ποιον πότε και γιατί, έχω την επιθυμία να ακούω χιλιάδες τραγούδια. Κάτι να παρακινήσει και να τροφοδοτήσει την ευφορία μου…

Την καταβρίσκω με τη «φαντασία». Πρέπει να το προσέξω αυτό. Πολλές φορές η φαντασία μάς μας κάνει να βλέπουμε τα πράγματα, αλλιώς από αυτό που είναι στ’ αλήθεια. Αφού το λέει το τραγούδι του Νταλάρα «δεν φταις εσύ. Η φαντασία μου θα φταίει. Η φαντασία μου που σ’ έφτιαξε όπως ήθελε αυτή, η φαντασία μου που χρόνια με γελούσε». Τρομαχτικό.

Πάντως στα χρόνια που περνούσαν είδα πως όντως ο Γιώργος Νταλάρας είναι καλός άνθρωπος που δείχνει με κάθε ευκαιρία την αγάπη του και εκφράζει τη συμπαράσταση του στο αγαπημένο μου νησί, που έχει μοιραστεί στα δύο…

Μες το κατακαλόκαιρο, ωραία που είναι, μου δημιουργούνται κάποιες δεύτερες σκέψεις. Χτες ο Α. είπε πως ο Νταλάρας είναι θεατρίνος και πως για να μας τραβήξει το ενδιαφέρον και να δείξει πόσο πολύ καλός είναι θα έμπαινε μέχρι και σε βάρκα για να φτάσει στην Κύπρο. Αυτό που λέμε για τα μάτια του κόσμου. Λες να έχει δίκαιο; Μπορεί και ναι, μάλλον σίγουρα. Αρχίζω να τον αντιπαθώ. Μου φαίνεται πολύ καλός για να ναι αληθινός. Και τι θέλει αυτός να ανακατεύεται μες τα πόδια μας όλη μέρα. Ας ασχοληθεί με κάτι άλλο. Δεν έχει να κάνει τίποτ’ άλλο πια; Για πες κανένα καλό τραγούδι ρε Νταλάρα που όλο βλακείες λες τώρα τελευταία. Κι αυτή η φωνή σου η τσιριχτή κι οι φλέβες που πετάγονται τόσο πολύ που σκίζεσαι να τραγουδήσεις. Έχω και δύσκολη εφηβεία!

Δύσκολα περνούσαμε στην Κύπρο το 2004 και πιο δύσκολα τον Απρίλιο. Είχα και γενέθλια κι ευτυχώς καλά περάσαμε εκείνη τη μέρα, με τον Α. πάλι. Δύσκολα περνούσαμε που λες, γιατί είχαμε να ψηφίσουμε, ναι ή όχι. Εγώ ναι είπα. Όμως και σ΄αυτούς τους δύσκολους καιρούς ο Γιώργος Νταλάρας ήταν και πάλι, για άλλη μια φορά κοντά μας. Για να πούμε μαζί ένα ηχηρό όχι. Άει στο διάολο μαλάκα, και συ και το ΔΗΚΟ. Τι πάει να πει κέντρο ρε Νταλάρα; Για πες εσύ που τα ξέρεις όλα, κι είσαι και τόσο καλός. Έξω ο Νταλάρας από την Κύπρο!

Μεγάλωσα σιγά σιγά χωρίς να το πολυκαταλάβω. Δεν άλλαξαν και πολλά πράγματα γύρω και τίποτα σπουδαίο δεν έγινε. Κι όταν ψηφίσαμε οι πιο πολλοί όχι είπανε κι ήμουνα χάλια. Άρα όλα τα ίδια, όπως τα ξέραμε, μπορεί και χειρότερα. Άρχισα πάλι τώρα τελευταία να μπαίνω σε δεύτερες σκέψεις. Μεγάλωσα κι έμαθα να αποφορτίζομαι και να είμαι κουλ. Πριν τα παίξω εντελώς. Τι μου φταίει κι ο Νταλάρας; Ας μην το παίρνω τόσο προσωπικά. Κι ας μην με νοιάζει στο κάτω κάτω τι σόι άνθρωπος είναι. Το ζήτημα είναι να εστιάσω την προσοχή μου στην καλλιτεχνική του αξία. Έχει!

Αγαπητές φωνητικές χορδές, διάφραγμα, έκταση, και λοιπά τεχνικά, που δεν γνωρίζω, του κ. Γιώργου Νταλάρα, σας βγάζω το καπέλο! Εκείνο το κόκκινο το φλεγόμενο! Tώρα για το χρώμα τι να σας κάνω; Αλλά, ας συμβιβαστούμε και λίγο. Δεν τελειώνουμε έτσι εύκολα εμείς….

Μόνιμος σύνδεσμος 3 Σχόλια

Γεια σας από το ιδιοτροπούι!

Μαρτίου 29, 2008 at 1:35 μμ (Ιδιοτροπίες)

Σήμερα εν η πρώτη μέρα που με αφήνει η μάμμα μου να σας μιλήσω. Εγεννήθηκα πριν λίες μέρες, 4-5 νομίζω και όπως όλα τα νεογέννητα είμαι λλίο ασσημούι. Τα ματούθκια μου εν μισόκλειστα, έχουν ένα θαμπό χρώμα και η φάτσα μου εν κάπως σουρωμένη. Επίσης είμαι και τριχωτό και ελυπήθηκα πολλά που άκουσα τη μάμμα μου να λαλεί πως ελπίζει να φύουν γλήορα τούτες οι τριχούες. Μα γιατί εν με θέλει έτσι όπως με έκαμε; Εβασανίστηκε για να με κάμει άκουσα και γι αυτό αγαπά με πολλά. Μεν νομίσετε ότι κρυφακούω. Εν κρυφακούω αλλά αφού εν εχώ τίποτε άλλο να κάμω ακούω τις ιδιοτροπίες της ούλλη μέρα. Είπεν επίσης πως εν θέλει να πει στον κόσμο ότι με έκαμε. Και εν θέλει να έρτει κανένας να με δει, γιατί αγχώνεται μεν με κολλήσουν μικρόβια, μεν με μμαθκιάσουν και μεν με παρεξηγήσουν έτσι παραξενιάρικο, μιτσί ασσημούι που είμαι. Ευτυχώς όμως λαλεί πως σε λλίες μέρες που εννα μεγαλώσω ακόμα λίο εννα γίνω κουκλί και αμα μεγαλώσω κι άλλο εννά γίνω ακόμα πιο κουκλί! Ε και για να το λαλεί η μάμμα μου κάτι θα ξέρει. Ελπίζω τότε να αφήκει και τους άλλους να έρτουν να με δουν γιατί βαρκούμαι ούλλη μέρα μόνο μου μαζί της. Ευτυχώς έχω και τον παπά μου που εν πολλά καλός και θαυμάζουμε μαζί το υπέροχο στήθος της. Η μάμμα λαλεί ότι εν και πολλά όμορφος και θέλει να του μοιάσω.

Μόνιμος σύνδεσμος 2 Σχόλια

Προτείνω ανεπιφύλακτα: Ζοζέ Σαραμάγκου, «Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιο».

Μαρτίου 28, 2008 at 4:20 μμ (Λογοτεχνικά)

Το Κατά Σαραμάγκου Ευαγγέλιο

«Το «Ευαγγέλιο» γεννήθηκε από την ανάγκη αυτού που λέμε πλάγια ματιά στα πράγματα. Αυτό σημαίνει ότι, όταν το φως δεν είναι μετωπικό, όταν το φως είναι πλάγιο, μπορεί κανείς να παρατηρήσει ένα πλήθος λεπτομερειών και αποχρώσεων και αυτές είναι που τελικά σχηματίζουν τον πίνακα».

Ο Σαραμάγκου, σκεπτικιστής και ευφυής είρων, μας τοποθετεί στο κατάλληλο σημείο απέναντι απ’ τον πίνακα και δημιουργώντας τις κατάλληλες προϋποθέσεις επιτρέπει στα μάτια μας να δουν.

Μέσα από το Κατά Ιησούν Ευαγγέλιο πραγματεύεται ο Ζοζέ Σαραμάγκου τη φύση του Θεού και τη θέση του απέναντι στα «παιδιά του», εξιστορώντας τη ζωή του Ιησού. Κοιτώντας το νόμισμα και από την άλλη όψη, και διατυπώνοντας ερωτήματα κοινής λογικής ο συγγραφέας μας αφηγείται με μία διαρκή εγρήγορση πώς ο Χριστός γεννήθηκε, έγινε ο εκλεκτός του Θεού, και σταυρώθηκε. Τα θαύματα και το μεταφυσικό στοιχείο δεν απουσιάζουν από αυτό το Ευαγγέλιο, γραμμένο από ένα άθεο μαρξιστή. Επιλέγοντας να προσεγγίσει τον Θεό, ο συγγραφέας επιχειρεί να τον πλησιάσει μέσα από τους δικούς του όρους. Έτσι, συναντούμε στο μυθιστόρημα αυτό έναν περίεργο άγγελο, τον Θεό και τον Διάβολο· όσο για τον τελευταίο, δεν φαίνεται να είναι και τόσο κακός.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Εννιά μήνες μετά την πρώτη εμφάνιση του περίεργου αγγέλου, ο Ιωσήφ και η Μαρία μεταβαίνουν στη Βηθλεέμ για τη γνωστή απογραφή και εκεί σε μια σπηλιά γεννιέται ο Ιησούς. Λίγο αργότερα ο Ιωσήφ μαθαίνει, κρυφακούγοντας τη συζήτηση κάποιων στρατιωτών, πως ο Ηρώδης διέταξε να θανατωθούν όλα τα παιδιά μέχρι τριών ετών. Τρομοκρατημένος στην ιδέα ότι μπορεί να χάσει το γιο του σπεύδει αμέσως να τον σώσει, χωρίς όμως να σκεφτεί να διαδώσει την είδηση, ούτως ώστε να μεριμνήσουν και οι υπόλοιποι γονείς για τα παιδιά τους. Από τότε οι τύψεις με τη μορφή εφιάλτη θα τον ταλανίζουν, μέχρι τη σταύρωσή του.

Ο Ιωσήφ θα πεθάνει, και οι τύψεις θα δοθούν κληρονομιά στον γιο του μαζί με ένα μανδύα και ένα ζευγάρι σανδάλια. Οι κληρονομημένοι εφιάλτες του Ιησού θα γίνουν η αιτία να φύγει από το σπίτι του και να οδηγηθεί στο Ναό ζητώντας να του δοθούν απαντήσεις για το ζήτημα των ενοχών, και εκεί θα μάθει πως «η ενοχή είναι ένας λύκος που τρώει το γιο αφού κατασπαράξει τον πατέρα». Στη συνέχεια, φτάνει στη Βηθλεέμ ζητώντας να εξιχνιάσει την υπόθεση της σφαγής των βρεφών, τα οποία ο πατέρας του δεν επιδίωξε να σώσει. Εκεί, για πρώτη φορά, συνειδητοποιεί πως «ο άνθρωπος είναι μια απλή μαριονέτα στα χέρια του Θεού, προορισμένος αιωνίως να κάνει ο,τι ο Θεός αποφασίσει, είτε όταν νομίζει ότι τον υπακούει σε όλα, είτε όταν υποτίθεται ότι του αντιτίθεται σε όλα». Η διαπίστωση αυτή θα επανέλθει στο μυαλό του Ιησού, αλλά και των αναγνωστών του Ευαγγελίου αυτού, πολλές φορές μέχρι το τέλος του.

Φεύγοντας από τη Βηθλεέμ ο Ιησούς θα συναντήσει ένα βοσκό, τον Ποιμένα, και θα μείνει στη δούλεψή του για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, μέχρι να συναντήσει το Θεό. Ο Ποιμένας δεν είναι άλλος από τον διάβολο, και παρόλο που ποτέ δεν το ομολογεί ευθέως στον Ιησού, εκείνος υποψιάζεται τη διαβολική του καταγωγή. Οι απόπειρες του Ποιμένα να προκαλέσει αμφιβολίες στη θρησκευτική πίστη του Ιησού και να τον κάνει να ενδώσει σε πειρασμούς αποτυγχάνουν. Δεν σκοτώνει τα ζώα, όπως αυτός και, κυρίως, δεν υποκύπτει στους σαρκικούς πειρασμούς, στους οποίους τον παροτρύνει.

Ανάμεσα στο Θεό και στο Διάβολο

Ο Θεός, τον οποίο συναντά ο Ιησούς, μετά την αποτυχημένη μαθητεία του κοντά στο διάβολο, θα μπορούσε να παραλληλιστεί με τον κακό δημιουργό των γνωστικών. Απότομος, σκληρός και εγωιστής αναγγέλλει στον Ιησού πως η ζωή τού του ανήκει, χωρίς να είναι διαθέσιμος να δώσει οποιεσδήποτε περαιτέρω εξηγήσεις. Μάλιστα, τον αναγκάζει να θυσιάσει το αγαπημένο του πρόβατο, το οποίο δεν θυσίασε στο Ναό το Πάσχα, αφού δεν μπορούσε να παραχωρήσει στον εαυτό του το δικαίωμα να αφαιρέσει μια ζωή. Μπροστά στο Θεό όμως, σαν σωστός θρησκευόμενος, παρόλο που νωρίτερα οι ηθικές του αντιρρήσεις δεν του το επέτρεπαν, θυσιάζει το πρόβατο.

Όταν πια πραγματοποιείται η τελική συνάντηση του Ιησού με τον Θεό, αλλά και τον Διάβολο, βλέπουμε πως η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους δύο τελευταίους είναι πολύ λεπτή. Τι χωρίζει το Θεό από το Διάβολο; Σε τι διαφέρουν; Μάλλον όχι σε πολλά, αφού φαίνονται να είναι οι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Ακόμη και η εξωτερική τους ομοιότητα είναι συνταρακτική: «Ο Ιησούς κοίταξε τον έναν, μετά τον άλλον, και είδε ότι, αν βγάλουμε τα γένια από τον Διάβολο, ήταν σαν δίδυμοι».

Στη συνάντηση αυτή ο Θεός εξηγεί στον Ιησού τα μεγαλεπήβολά του σχέδια και με ποιον τρόπο πρέπει να τον χρησιμοποιήσει για να τα επιτύχει. Θέλει να διευρύνει, λέει ο Θεός, την εξουσία του και για να πετύχει το στόχο του πρέπει ο Ιησούς να θυσιαστεί έχοντας ένα θάνατο επώδυνο «κι αν είναι δυνατό ατιμωτικό, ώστε να καταστήσει τη στάση των πιστών πιο ευσυγκίνητη, παθιασμένη, συναισθηματική». Δεν του αρκεί να είναι ο Θεός μόνο ενός μικρού λαού σε ολόκληρη τη γη, και σε αντάλλαγμα θα του προσφέρει τη λατρεία των ανθρώπων στους αιώνες. Από τη συμφωνία αυτή δεν θα βγει μόνο ο Θεός κερδισμένος, αλλά και ο Διάβολος, αφού έτσι κι αυτός θα εξαπλώσει τη δική του δύναμη. Χαμένος στο τέλος θα είναι μόνο ο Ιησούς και οι άνθρωποι, τα παιδιά για τα θελήματα του Θεού, όπως ο ίδιος παραδέχεται.

Με τον τρόπο αυτό ο Σαραμάγκου παρουσιάζει τη δημιουργία του χριστιανισμού, σαν μια συμφωνία ανάμεσα στο Θεό και το Διάβολο με θύμα τον Ιησού και όλους τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι είναι και στην περίπτωση αυτή, όπως και στο γνωστικισμό, τα θύματα ενός καταστροφικού σχεδίου. Εδώ όμως ο κακός Θεός δεν λειτουργεί μόνος του, αλλά συνεργάζεται με τον Διάβολο. Ο Θεός γνωρίζει όλα όσα πρόκειται να επακολουθήσουν μετά την πρώτη επιτυχία του σχεδίου του και τη σταύρωση του εκλεκτού του υιού· έχει προβλέψει τις παράπλευρες απώλειες της κερδοφόρας εφαρμογής του σχεδίου του: πέντε σελίδες γεμάτες από τα ονόματα των μαρτύρων του χριστιανισμού, σταυροφορίες, Ιερά εξέταση, άνθρωποι που απαρνούνται το σώμα τους, άνθρωποι έγκλειστοι, ερημίτες.

Ο Θεός γνωρίζει τις τραγικές συνέπειες του σχεδίου του, αλλά δεν κάνει τίποτα για να σώσει τα παιδιά του, και τότε ο Διάβολος προτείνει έναν τρόπο, ούτως ώστε το εγχείρημα του Θεού να πετύχει, με λιγότερα θύματα όμως. Έτσι, προτείνει στο Θεό να τον συγχωρέσει για τα προηγούμενά του λάθη και να τον δεχτεί πάλι κοντά του, όπως τότε που τον αποκαλούσε Εωσφόρο. Η απάντηση του Θεού δεν μας ξαφνιάζει: «δεν σε δέχομαι και δεν σε συγχωρώ, σε θέλω όπως είσαι, κι ακόμα χειρότερο απ’ ότι είσαι τώρα, αν είναι δυνατό,[…..], γιατί το Καλό που είμαι εγώ δεν θα υπήρχε χωρίς το Κακό, που είσαι εσύ, το Καλό που θα έπρεπε να υπάρξει χωρίς εσένα είναι αδιανόητο». Βλέπουμε πως τελικά ο Θεός είναι χειρότερος απ’ τον Διάβολο. Μήπως θα έπρεπε ο Ιησούς να έμενε με τον Ποιμένα;

Τόσες πολλές ψυχές πρόκειται να χαθούν, για να πραγματοποιηθεί το σχέδιο του Θεού και, όπως διαπιστώνει ο Διάβολος, υπάρχουν δύο τρόποι για να έρθει το τέλος: το μαρτύριο και η απάρνηση. Στο σημείο αυτό εστιάζει ο Σαραμάγκου, για να παρουσιάσει το παράδοξο της απάρνησης του σώματος από ανθρώπους, οι οποίοι πιστεύουν παράλληλα πως ο Θεός που λατρεύουν έχει φτιάξει αυτό το σώμα. Η φυσική υπόσταση των ανθρώπων, «το σώμα που τους έδωσε ο Θεός για να «στεγάσουν την ψυχή τους», δεν αντιμετωπίζεται εδώ ως ένα κομμάτι του κακού. Αντίθετα, το σώμα είναι ένα ανθρώπινο κομμάτι ισότιμο της ψυχής, και τα δύο είναι δεμένα σε μια σχέση αναπόφευκτης αλληλεξάρτησης. Η απάρνηση του σώματος δεν συμβάλλει στην επίτευξη της λύτρωσης, ούτε προσφέρει την κάθαρση στην ψυχή, αλλά αντίθετα την επιβαρύνει: «πόσες και πόσες φορές, για να μπορεί να επιδεικνύει και να κομπάζει για το καθαρό σώμα, δεν φόρτωσε η ψυχή τον εαυτό της με θλίψη, φθόνο και ακαθαρσία».

Για τον Σαραμάγκου η απάρνηση της ύλης δεν θεωρείται προϋπόθεση για την «απελευθέρωση» των ανθρώπων από τα δεινά του κόσμου. Είναι προφανές ότι ένας μαρξιστής δεν θα μπορούσε ποτέ να διατυπώσει μια τέτοια θέση και να στηρίξει ασκητικές πρακτικές.

«Ο Θεός που απέτυχε»

Με ένα τεράστιο βάρος στην πλάτη του φεύγει ο Ιησούς από τη συνάντησή του με τον Θεό και τον Διάβολο, προσπαθώντας να βρει έναν τρόπο να σώσει τις ζωές τόσων ανθρώπων, να κάνει αυτό που ο πατέρας του δεν έκανε τόσα χρόνια πριν. Με συνεργάτη τον Ιούδα, που προσφέρθηκε «ως εθελοντής για να βοηθήσει στην εκπλήρωση της τελευταίας επιθυμίας του δασκάλου του», καταστρώνει ένα σχέδιο, για να καταφέρει να γλιτώσει τους ανθρώπους από το σχέδιο του Θεού. Ο Θεός όμως είναι Θεός και κανένας δεν μπορεί να του ξεφύγει. Το σχέδιο του Ιησού αποτυγχάνει και σταυρώνεται αναφωνώντας: «Άνθρωποι, συγχωρήστε τον, γιατί δεν ξέρει τι κάνει». Πεθαίνει κι αυτός στον σταυρό, χωρίς να αναστηθεί, όπως κι ο πατέρας του, βασανισμένος από τις ενοχές για το μελλοντικό χαμό τόσων ανθρώπων, τις ενοχές που είχε κληρονομήσει για τον χαμό των παιδιών στη Βηθλεέμ. Η ανάσταση παραλείπεται, αφού ο συγγραφέας δεν φαίνεται διατεθειμένος να επικυρώσει το θεμέλιο λίθο του χριστιανισμού.

Το σχέδιο του Θεού έχει τεθεί σε εφαρμογή και γνωρίζουμε καλά την εξέλιξή του. Οι ευθύνες δεν επιρρίπτονται από τον Σαραμάγκου μόνο στο Θεό· έχουν και οι άνθρωποι το δικό τους μερίδιο για ό,τι συμβαίνει, άλλωστε ο Θεός είναι δικό τους δημιούργημα. Όταν κατά την φοβερή αναγγελία όσων πρόκειται να ακολουθήσουν, μετά τη θυσία του Ιησού, γίνεται η αναφορά σε ένα άλλο Θεό που θα έρθει για να διχάσει περισσότερο τους ανθρώπους μια άγνωστη φωνή μας εξηγεί: «Ίσως αυτός ο Θεός κι αυτός που είναι να έρθει να μην είναι παρά ετερώνυμα…του ανθρώπου». Ο Θεός τελικά είναι που έφτιαξε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και ομοίωσή του, ή οι άνθρωποι τον Θεό; Αυτό είναι το ερώτημα που μας προκαλεί να απαντήσουμε ο Σαραμάγκου. Ίσως τελικά ο κακός Θεός να είναι ένα ανθρώπινο λάθος. Η όπως λέει και ο Διάβολος: ο Θεός είναι ο μοναδικός φύλακας μιας φυλακής όπου μοναδικός κρατούμενος είναι ο Θεός.

Για τον Σαραμάγκου σημείο αναφοράς στο μυθιστόρημα αυτό είναι η σκέψη γύρω από την ενοχή και την ευθύνη. Την ενοχή των εκκλησιών και των τροφοδοτών τους, για το παιχνίδι που παίζουν εις βάρος της ανθρωπότητας, όταν υπόσχονται ελπίδα και ευτυχία λέγοντας «πως αυτό που ζούμε εδώ δεν είναι τίποτε άλλο από μια προετοιμασία για την αιώνια υπέροχη ζωή». Ο κακός δημιουργός είναι τελικά, στο Κατά Ιησούν Ευαγγέλιο, το δημιούργημα του κακού ανθρώπου, ένα ετερώνυμό του.

Επιθυμώντας να θίξει το ζήτημα της ενοχής και της ευθύνης, το κείμενο δεν περιορίζεται χρονικά στην εποχή του Ιησού, αλλά ανοίγεται στο παρόν, για να φιλοξενήσει την κριτική του συγγραφέα για τα σύγχρονα κοινωνικά και οικονομικά γνωρίσματα της εποχής. Τα προβλήματα των ανθρώπων, η αδικία και η δυστυχία, που καταλογίζονταν από τους γνωστικούς στον κακό δημιουργό, σχολιάζονται από τον μαρξιστή Σαραμάγκου: «απάντησε δοξάζοντας κι αυτός τον ίδιο Κύριο, Θεό και βασιλιά που προβλέπει όλες τις ανάγκες, απόδειξη ότι η ζωή προχωρά κάθε μέρα διαδοχικά, σύμφωνα με το δικαιότατο κανόνα της ευθείας αναλογίας, που ορίζει να παίρνει πιο πολύ όποιος έχει παραπάνω». Τα ειρωνικά σχόλια του συγγραφέα, για την επικράτηση του καπιταλιστικού συστήματος στις σύγχρονες κοινωνίες, παρατίθενται σε όλη την έκταση του κειμένου καταδεικνύοντας τον «εχθρό» που για τον μαρξιστή Σαραμάγκου δεν είναι άλλος από το οικονομικό και πολιτικό σύστημα, τη λειτουργία του οποίου σχολιάζει, μεταφέροντας σύγχρονους όρους στο παρελθόν: «Παρόλο που τα έργα στο ναό είχαν ήδη προχωρήσει πολύ, ακόμα υπήρχε θέση για νέους συμβασιούχους, όταν αυτοί δεν ήταν απαιτητικοί την ώρα του διακανονισμού της πληρωμής». Μέσα από το Κατά Ιησούν Ευαγγέλιο ο Σαραμάγκου, εκφράζοντας τον «μαρξιστικό γνωστικισμό», καυτηριάζει τη λειτουργία και τα γνωρίσματα του σύγχρονου οικονομικού συστήματος, προκαλώντας τη συγκατάνευση και το χαμόγελό μας: «αυτή την εποχή του χρόνου οι τιμές των ζώων γενικά, και των αρνιών ειδικά, εκτινάσσονται σε τέτοια κερδοσκοπικά ύψη, που πραγματικά, ένας Θεός μας σώζει».

Υποθέτω πως πολλά ακόμη βιβλία μέλλεται να γραφούν στην προσπάθεια του ανθρώπου να εξερευνήσει το αίνιγμα του Θεού. Όσο συνεχίζει να ζει ανάμεσά μας, ή όσο επιλέγουμε να τον θέλουμε να ζει ανάμεσά μας, τα ερωτήματα θα παραμένουν αναπάντητα. Η λύση του αινίγματος βρίσκεται για άλλους στον Παράδεισο και για άλλους στο θάνατό Του.

Ο Σαραμάγκου, άθεος όπως δηλώνει, δεν καθοδηγήθηκε από την ανάγκη της πίστης σε μια και μοναδική «αλήθεια». Το μυθιστόρημά του φαίνεται να είναι περισσότερο μια αντιδογματική ματιά, παρά μια πρόταση. Παρουσιάζει βέβαια κι αυτός την αδυναμία του ανθρώπου μπροστά στις βουλές του παντοδύναμου Θεού, αλλά το μερίδιο της ευθύνης μοιράζεται. Για τον Σαραμάγκου δεν δημιουργεί μόνο ο Θεός τον άνθρωπο, αλλά και ο άνθρωπος τον Θεό. Αυτή ακριβώς είναι η «γνώση» που προτείνει ο συγγραφέας. Ο άνθρωπος υποφέρει όχι εξαιτίας των τεχνασμάτων του κακού δημιουργού, αλλά επειδή δεν έχει κατορθώσει να ελέγξει τα δικά του τεχνάσματα.

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

Αγόρι μου, στολίδι μου.

Μαρτίου 27, 2008 at 11:04 μμ (Συναισθηματική φόρτιση)

Μόλις κλείσαμε το τηλέφωνο και θέλω να σου πω πόσο χαίρομαι που σε έχω για 17 χρόνια στη ζωή μου. Είσαι το ηρεμιστικό μου, ο διασκεδαστής μου, ο αγαπημένος μου φίλος. Θυμάμαι την πρώτη μέρα που σε γνώρισα, όταν στη β’ τάξη του δημοτικού επαναστατούσες και ήθελες να αλλάξεις το επίθετο σου:) Έχεις ακόμη το ίδιο επίθετο, αλλά ποτέ δεν το βάζεις κάτω. Χαίρομαι που είμαστε όλα αυτά τα χρόνια μαζί. Χαίρομαι που μου εκμυστηρεύτηκες πόσο ανάγκη είχες τις τελευταίες μέρες να γυρνάς στο σπίτι και να με βρίσκεις στον καναπέ σου να σε περιμένω. Σε περιμένω πάντα, κι από μακριά! Θέλω επίσης να δηλώσω τον απεριόριστο θαυμασμό μου για την ευστροφία και το χιούμορ σου. Τα σέβη μου αγαπημένο μου ανόητο αγόρι!

Μόνιμος σύνδεσμος 3 Σχόλια

Ιδιοτροπία (η) ουσ. το γνώρισμα ή η εκδήλωση του ιδιότροπου, ιδιορρυθμια, παραξενια

Μαρτίου 27, 2008 at 1:15 μμ (Ιδιοτροπίες)

Μερικές φορές τρώμε όλοι τα κολλήματα μας! Τι μερικές φορές; Τις περισσότερες φορές. Για να μην πω ότι το κόλλημα είναι μια σημερινή παραλλαγή της έκφρασης «ιδιαίτερα χαρακτηριστικά». Από δευτερεύουσες πηγές πληροφορήθηκα το εξής και ακόμα γυρίζει μες το νου μου. Γελώ και ξαναγελώ απορώ και απορώ ξανά και κάθε απόπειρα ερμηνείας του παρακάτω περίεργου παραμένει μετέωρη. Λοιπόν: Εδώ και λίγες μέρες ένας γνωστός μου έχει μείνει απένταρος. Οι καλοί Κυπραίοι γονείς του θέλουν να του στείλουν λεφτά (σιγά που εννά αφήναν έτσι το παιδί τους. Άστο που εν σχεδόν 30)Αυτός όμως δεν δέχεται αυτή τη γονεϊκή παροχή. Γιατί όμως; Άκου! Γιατί αν του τα στείλουν μέσω τράπεζας θα του «φαν» 6 ολόκληρα ευρώ!!!Αρνείται σθεναρά να χαρίσει τα 6 του ευρώ στην τράπεζα. Έτσι λοιπόν ο πολυμήχανος νεαρός κολλημένος αποφάσισε να εύρει τρόπο να πιάσει τα λεφτούθκια του χωρίς να χαριστεί καμιάς τράπεζας. Εσκέφτηκεν εξανασκέφτηκε επιστράτευσε το χρησιμότατο ίντερνετ και τελικά το πρόβλημά του ήβρε τη λύση του. Θα παίξει με τον αρφό του χαρτιά στο ίντερνετ και θα στοιχηματίσουν το ποσό που επρόκειτο να του στείλουν. Το παιχνίδι, όπως καταλαβαίνεται, θα είναι στημένο. Ο αδερφός θα χάσει, ο δικός μας θα κερδίσει και θα πιάσει τα λεφτά του! Μια χαρά! Αν δηλαδή το γεγονός αυτό διαδραματιζόταν κάποια χρόνια πριν, προ διαδικτυακής εποχής τι θα έκαμνε; Είμαι πολλά περίεργη να μάθω. Κι αν τον ρωτήσω, σίγουρα κάτι θα σκεφτεί να μου πει.

Κόλλημα-παραξενιά- ιδιοτροπία. Έτσι είμαστε. Ο καθένας με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο! Υπέροχα! Γιατί αλλιώς οι ζωές μας θα ήταν πολύ βαρετές!

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Και τώρα τι γίνεται;

Μαρτίου 26, 2008 at 1:24 μμ (Χωρίς κατηγορία)

Γεια σας! Ξέρω ότι δεν υπάρχει κανένας προς τον οποίο απευθύνομαι, αλλά ελπίζω στο μέλλον να υπάρξει… Λοιπόν, αποφάσισα κ γω να κάμω ένα μπλοκ μετά από πολλές σκέψεις. Αν αποφασίσετε να συνεχίσετε τη σχέση σας μαζί μου θα καταλάβετε πως η καθυστέρηση λήψης οποιασδήποτε απόφασης είναι βασικό χαρακτηριστικό μου. (Η μάμμα μου φωνάζει με Χ» Μετανώσα). Λοιπόν συνεχίζω. Αποφάσισα να κάμω μπλοκ γιατί 1) έφαε με η ζήλια και 2) είναι ένας τρόπος να σταματήσω να γεμώνω τον τόπο κολλούες με τα γραφόμενά μου. Έκαμνα μια μετακόμιση τελευταία και ανακάλυψα διάσπαρτες τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μου όπου μπορείτε να φανταστείτε (κόλλες μικρές- για στιγμιαίες σκέψεις, κόλλες μεγάλες- για τα σοβαρά μου «θέματα», αποδείξεις της τράπεζας- για 2-3 λέξεις (με σκοπό την μελλοντική αξιοποίηση τους). Αυτά για τώρα! Θέλω επίσης να παραδεχτώ δημοσίως (χαχα!) πως με τρώει η αγωνία για τα αποτελέσματα του εγχειρήματός μου αυτού. Όχι τόσο για τη δική σας ανταπόκριση, όσο για τη δική μου «δέσμευσή» απέναντι στη νέα μου ενασχόληση. Έχω μια τάση να δυσπιρκώ κ να παρατώ κάτι που αρχίζω. Φυσικά τα τελευταία χρόνια της ζωής μου μπορεί να διαψεύσουν αυτή την ανησυχία, αλλά μάλλον εμείναν μου τα παιδικά τραύματα και οι παρατηρήσεις των γονιών μου που εθυμώναν γιατί αποφάσιζα να κάμω κάτι κ μετά άλλαζα γνώμη (πιάνο, κιθάρα, ζωγραφική, κολύμβηση, μπαλέτο, ρυθμική, βυζαντινή μουσική….) Φυσικά για μένα υπήρχε πάντα ένας σημαντικός λόγος που με οδηγούσε στη φυγή. Θα σας τα πω όμως άλλη φορά. Πρέπει να σας αφήσω τώρα. Σε 10 λεπτά έχω το πρώτο μου μάθημα με ένα καινούριο μαθητή και πρέπει να δημιουργήσω ευχάριστο περιβάλλον, για να νιώθει άνετα το καημένο το παιδάκι που εν 7 χρονών και πρέπει να κάμνει ιδιαίτερα! 😦

Μόνιμος σύνδεσμος 2 Σχόλια