Δεν έχω τι να τραγουδήσω, τι να πω…

Απρίλιος 29, 2008 at 7:56 μμ (Εγώ κι ο κόσμος)

Ένας καθηγήτης μου μας είχε πει κάποτε πωςποτέ δεν γράφουμε όταν περνάμε καλά. Όταν δεν είμαστε καλά όμως, η γραφή είναι πάντοτε ένα ζεστό καταφύγιο, ένα αντικατάστατο της εξομολόγησης, μια αγκαλιά δική μας. Όταν είμαστε καλά κάνουμε άλλα πράγματα, είπε πάλι ο καθηγητής. Όταν είμαστε καλά πηδιόμαστε είπε συγκεκριμένα ο καθηγήτης. Καθόλου δεν ξαφνιάστηκα όταν τον άκουσα, ούτε απόρησα με το παράδειγμά του. Προφανώς ήταν το πρώτο που του ερχόταν στο μυαλό. Ο καθηγητής έγραφε πολύ σύχνα.

Εγώ αυτές τις μέρες δεν γράφω, αλλά ούτε π..μαι. Νιώθω συνεχώς το μυαλό μου να αιωρείται λίγο πάνω από το κεφάλι μου. Σε κοντινή απόσταση ευτυχώς για να το προσεγγίσω ξανά όταν χρειαστεί. Νιώθω που λες το μυαλό μου λίγο πιο πάνω, τις σκέψεις μου λίγο πιο μακρυά και το διασκεδάζω. Νιώθω και τις λέξεις μου να κρατάνε κι αυτές κάποια απόσταση. Δεν ξέρω αν εγώ τις κρατάω εκεί, μα δεν με νοίαζει. Έτσι, δεν θέλω να μιλάω πολύ. Θέλω μόνο να ακούω και να βλέπω. Να ακούω χωρίς να σκέφτομαι (και γράφω) πολύ και να βλέπω χωρίς να μιλάω.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα!

Απρίλιος 21, 2008 at 2:11 μμ (Εγώ κι ο κόσμος)

Πρίν πολλάααα χρόνια ήμασταν γυμνάσιο και επήαμε με την φίλη μου διήμερο στο χωρκό της. Το χωρκό εν ένα που τζείνα που βρίσκουμε μες το δόμο καθώς πορευόμαστε προς την αγαπημένη Πόλη Χρυσοχούς. Έπήαμε και επεράσαμε πολλά ωραία. Εκάμαμε βόλτες στο χωριό και απαντήσαμε και στην ερώτηση «τίνος είσαι μάνα μου;», είδαμε μιαν κουφή σκοτωμένη και πανικοβληθήκαμε και γενικότερα ήρθαμε σε επαφή με την φύση, ωραία αίσθηση για παιδία της πόλης. Εκάτσαμε τζιαι δίπλα που μια βρύση να ξαποστάσουμε τζιαι ήρτεν ένας παππους τζιαι είπε να σηκωστούμεν που τζιαμέ γιατί εννα μας «φαν τα μουγιούδια».

Τη νύχτα εστρώσαμε να κοιμηθούμε πάνω στην ταράτσα, εβάλαμε τις κουβερτούες μας, τα παπλώματα μας και απλώσαμε με το κεφάλι προς τον ουρανό. Είδα τζείνη τη νύχτα όσα αστέρια εν ειδα ποττέ ξανά ως τωρά. Εππέφταν το ένα μετά το άλλο με εντυπωσιακή συχνότητα και φυσικά εν εχάνναμε ευκαιρία να κάμνουμε ευχές. Μπορώ να πω ότι αν εφκαίναν θα ήταν εξαφαλισμένο το μέλλον μας ως τα 90, αφού η μόνη ευχή που πιθανόν παραλείψαμε ήταν «να πεθάνω σαν τζιοιμούμαι για να μεν βασανιστώ». Αφού γνώσεις αστρονομίας εν είχαμε, ούτε έχουμε ακόμα, εκμεταλλευτήκαμε τον έναστρο ουρανό δια της ρομαντικής οδού. Εφκάλαμε τα σσώψυχα των 15χρονων ψυχών μας, ακούσαμε τα τραγουδάκια μας, εγράψαμε τα ποιηματάκια μας και αγωνιστήκαμε να αποφασίσουμε ποιος που ουλλους τους μνηστήρες μας άρεσκεν παραπάνω.

Σιγά σιγά εξημερωθήκαμεν, τα αστέρια ελείψαν και είπαμε να αλλάξουμε στάση, αφού το ίσια πάνω εν είχε πια τίποτε να προσφέρει στο οπτικό μας πεδίο. Γυρίζουμε τζιαι θωρούμε πίσω μας σε ένα ύψωμα καπνούς! Α παναγία μου! Εννά κρούσουμε λαλούμε! Κάτι πρέπει να κάμουμε! Τί να κάμουμε; Μες το χωρκό εν εκινείτουν κανένας άλλος. Έπρεπε να τους σώσουμε. Αποφασίσζουμε να τηλεφωνήσουμε στην αστυνομία. Πάμε σπίτι και βρίσκουμε το δευτέρι του παππού να έβρουμε τον αριθμό να πιάσουμε. Αφού εν εβρίσκαμε το τηλέφωνο της αστυνομίας είπαμε να πίασουμε τις τοπικές αρχές, δηλαδή στον καφενέ του χωρκού. Πιάνουμε με ύφος «ήρταμε να σας σώσουμε» και λαλούμε του καφετζιή ότι βλέπουμε καπνούς και ότι κάτι κρούζει. Κλείουμε το τηλέφωνο τζιαι περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει. Νιώθουμε περήφανες που εκαταφέραμε να σώσουμε ένα χωρίο τζιαι ξαναπιάνουμε μετά που λλίο να δούμε τι έγινε. Η απάντηση του καφετζιή ήρτεν τότε για να διαψεύσει τις αστικές μας ανησυχίες και να ακυρώσει τα αισθήματα περηφάνιας. «Πού την είδετε μάνα μου την φωθκιά; Εν υγρασία μάνα μου!» λαλεί μας ο καφετζιής τζιαι τότε επροσγειώθηκα απότομα τζαι εκατάλαβα πόσο διαφορετικά φαίνονται τα πράματα στα μάθκια των διαφορετικών ανθρώπων. Εκατάλαβα επίσης πως άμα με τον άλλον εν βλεπέτε το ίδιο πράμα εν μπορείς να τον «σώσεις» ποττέ, όσο και να το θέλεις…

Μόνιμος σύνδεσμος 13 Σχόλια

Για ‘σας που περπατήσαμε για πρώτη φορά μαζί και παράλληλα ψάχναμε τον δρόμο…

Απρίλιος 19, 2008 at 3:34 πμ (Συναισθηματική φόρτιση)

Γυρνάω πίσω και μας βλέπω παιδιά να αφήνουμε στην πόλη κομμάτια του εαυτού μας. Σε δωμάτια πολύχρωμα, σε στέκια από μπετόν και γρασίδια, μαζεμένους τα βράδια γύρω από ένα βουβό και τόσο δικό μας μαρμάρινο άγαλμα. Τα χαμόγελά μας, τα δυνατά και ασταμάτητα γέλια μας, τις πολυσυλλεκτικές πάντα μουσικές μας, τις ενοχλητικές για τους άλλους φωνές μας. Κάνω το ταξίδι μου προς τα πίσω για να ανακαλύψω εκ των υστέρων την αθωότητά μας. Αυτήν που μόνο όταν είμαστε μαζί φαίνεται πως από κάπου ξεπηδάει πάλι, χαμογελάει και δείχνει κατανόηση.

Γυρνάω πίσω και σε βλέπω παιδί. Σε ερωτεύομαι ξανά, όπως παλιά που ήταν όλα πιο απλά και ‘συ ο πρώτος μου έρωτας. Αινιγματικός για πάντα με τα πρωτεία του πρώτου.

Ύστερα μας βλέπω πάλι, κι έχουν περάσει τόσα χρόνια…Κι’ είμαστε ακόμη όπως τότε «εμείς«.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Έχουμε και λέμε.

Απρίλιος 17, 2008 at 3:05 μμ (Εγώ κι ο κόσμος)

Ήρτα στην Κύπρο και τα συναισθήματα είναι όπως πάντα πολλά και διάφορα. Περνώ πάλε μέρες προσαρμογής και καταγράφω:

    • Τις βόλτες τις νύχτες με το αυτοκίνητο, ατέλειωτες και άσκοπες, με τον Ν.
    • Τον χρόνο που έχω για να διαβάσω ό,τι θέλω
    • Τα βιβλία μου που εξεμείναν δαμέ και νιώθω ωραία κοντά τους
    • Τα σουξέδακια στο ραδιοφώνο στο αυτοκίνητο
    • Την μάμμα που έσιει την έννοια μου αν έφαα
    • Τις αφιερώσεις των ακροατών του τρίτου του ρικ τις μεταμεσονύχτιες ώρες που με κάμνουν να χαμογελώ
    • Τον παπάκη που έρκεται που την δουλειά και λαλεί μου «γεια σου πουρέκκα μου»
    • Την τηλεόραση που δεν έχει τίποτε να μου τραβήσει τη προσοχή μου
    • Το σόι στις καλές του στιγμές
    • Το φραπέ το πρωί στο μετά βίας ανθισμένο μπαλκόνι με τον αδερφό να με γεμίζει με άχρηστες πληροφορίες και να μου διηγείται αναλυτικά τι έκαμε εχτές τη νύχτα
    • Τους περιπτεράδες που ανταποκρίνονται στο «ευχαριστώ» μου και στο «γεια σας»
    • Την άνεσή μου να τρίζω τις καρέκλες χωρίς να ενοχλώ τους από κάτω
    • Το νερό που τόσο μας λείπει
    • Τους αποελιδιολόγους που συναντώ κάθε τρεις και λίγο
    • Τις ταχύτητες που αναπτύσσουν κάποιοι ανεγκέφαλοι σε κατοικημένες περιοχές
    • Τις περιγραφές που άκουσα αυτές τις μέρες για δύσκολες γέννες
    • Το Τv-mania που συνεχίζει να υπάρχει τάχα μου ως οδηγός τηλεοπτικών προγραμμάτων
    • Την έλλειψη καλών μουσικών σταθμών, τουλάχιστο για το δικό μου γούστο
    • Τους copy-paste έφηβους
    • Την έκφραση, τη σύνταξη και το λεξιλόγιο κάποιων δημοσιογράφων
    • Το σόι μου στις κακές του στιγμές
    • Τα σινεμά που δεν παίζουν μια ταινία της προκοπής
  • 🙂 Χαρούμενη φατσούα για:

    😦 Λυπημένη φατσούα για:

    Το καλύτερο για το τέλος: Ζω και αναπνέω σε μια χώρα που ΔΕΝ είναι πρόεδρος ο Τάσσος και το χαίρομαι και από κοντά!

Μόνιμος σύνδεσμος 6 Σχόλια

Εξυπηρετήστε με επιτέλους άνθρωποι-χελώνες!

Απρίλιος 14, 2008 at 3:48 μμ (Εγώ κι ο κόσμος, Συναισθηματική φόρτιση)

Μια πρωινή βόλτα σε τράπεζες, ΔΕΕς και άλλες υπηρεσίες προσκείμενες σε γραφειοκρατικές διαδικασίες, μπορεί να σου προσφέρει πολλά (νεύρα). Πολλά (νεύρα) μπορεί να σου προσφέρει και οποιαδήποτε απόπειρα συναλλαγής με κάθε είδους μαγαζί. Γιατί δεν γίνεται να ζεις ήρεμος. Πρέπει να σπάσουν τα νεύρα σου, να σικκιρτίσεις, να δρώσεις που το κακό σου και φυσικά να αναρωτηθείς για το ανθρώπινο είδος και τους ρυθμούς κάποιων που το αντιπροσωπεύουν.

Εξεκινήσαμε σήμερα το πρωί με τον Γ. μου να πάμε να κάμουμε τις δουλείες μας. Μαύρη ώρα! Σε έτσι πράματα η υπομονή μου, που συνήθως περισσεύει, εξαντλείται πανεύκολα. Εν μπορώ με τίποτε τζείνους τους βαριεστημένους υπαλλήλους που σου μιλούν πίσω που το γυαλί σαν να τζιαι τζοιμούνται τζιαι παραμιλούν, χωρίς να κάμνουν καμιά προσπάθεια να βοηθήσουν στην διευκόλυνση της επικοινωνίας! Πάω λοιπόν τζιαμέ τζιαι διώ τους το χαρτί που μου εστείλαν, για να εισπράξω πίσω κάτι λεφτά. Ψυθιρίζει κάτι η μισοκοιμισμένη υπάλληλος και γω καταβάλλω τεράστια προσπάθεια να ακούσω τι μου λαλεί, γιατί εν κανεί μιλά που μέσα της, γυρώ γίνεται χαμός. Μετά που της είπα δυνατά και καθαρά «συγγνώμη αλλά δεν μπορώ να σας ακούσω μπορείτε να μου ξαναπείτε τι πρέπει να κάνω;» εκατάλαβα πως έπρεπε να μπω στη διαδικασία διώ κολλούα, διούν μου κολλούα, δις και τρις ώσπου να γίνει η δουλειά μου. Θωρώ γυρώ μου το πλήθος που προσπαθεί να εξυπηρετηθεί, χωρίς ωστόσο να προσπαθεί να διευκολύνει την εξυπηρέτησή του, αφού ούτε μια σειρά εν καταφέρνουν να κρατήσουν και προτιμούν να ακολουθούν την τακτική του «όποιος μουντάρει πρώτος». Εν τω μεταξύ οι χάχες οι υπαλλήλοι εν κάμνουν τζιαι τίποτε, αφήνουν τους τζιαμέ να αλωνίζουν. Μόλις θωρώ γυρώ μου που λες αρχίζουν να ανάφκουν τα λαμπούθκια μου! Επειδή ο λογαριασμός ήταν στ’ όνομά μου λαλώ της «επειδή βιάζομαι (έρχομαι Κύπρο σήμερα) υπάρχει τρόπος να εισπράξει ο Γ. μου τα λεφτά μια άλλη μέρα;» τζιαι λαλεί μου «δεν ξέρω, φαντάζομαι χρειάζεται εξουσιοδότηση, ρωτήστε δίπλα». Που να ξέρεις; Φαντάζομαι βαρκιέσαι που ζιεις, είπα που μέσα μου. Τζιαι τζιαμέ ανάψαν ούλλα μου τα λαμπούθκια, ωσάν χριστουγεννιάτικου δέντρου, τζιαι λαλώ του Γ. μου «φεύκουμεν τωρά!».

Φυσικά είπα το με πολλές παραπάνω λέξεις! Είχαμε ακόμα να πάω στο πανεπιστήμιο να πιάσω το μετά-πτυχίο μου που το άφηκα τζιαμέ τόσο καιρό, να το πάρω της μάμμας μου να χαρεί. Ε τζιαι φυσικά, όπως πάντα, είχα να πάρω τζιαι βιβλία πίσω στη βιβλιοθήκη, να πάμε στην τράπεζα να πληρώσουμε ενοίκιο τζιαι να έρτω σπίτι να σάσω τη βαλίτσα μου. Σκέφτουμαι τα τούτα πιάνει με ένας αγαπημένος πανικός, μεταδίδω τον αστραπιαία στον Γ. μου τζιαι φεύκουμεν
βουρητοί. Στον δρόμο προς το πανεπιστήμιο βρίσκω έναν γνωστό μου τζιαι λαλεί μου πως κατά 99% εν θα μπορούν να με εξυπηρετήσουν γιατί εμπλόκκαρε το σύστημα ούλλου του πανεπιστημίου τζιαι εν δουλεύκει τίποτε! Τι πρωτότυπο! Κοττώ του τζιαι τα βιβλία μου τζιαι παρακαλώ τον να τα πάρει πίσω αύριο που έννα πάει για τα δικά του. Μακάρι να εν καλά ο άνθρωπος. Εσκέφτηκα λίο την απογοήτευση της μάμμας μου που εν θα δει το μετά-πτυχίο, αλλά εννα τα βολέψουμε με τη βεβαίωση. Ανακουφίστηκα που εγλύτωσα 1-2 ώρες τζιαι εξεκινήσαμε για την τράπεζα. Επειδή εν είμαι μαζόχας και οι παλμοί μου ήταν ήδη ανεβασμένοι έμεινα έξω τζιαι επήε ο Γ. μου να κάμει την δουλειά. Επερίμενα, επερίμενα, εμίλησα με την φίλη μου στο τηλέφωνο, είπαμε όλα τα νέα της εβδομάδας, εχαζολοίσαμεν, έστειλα τζιαι ένα φιλάκι του Γ. μου τζιαι είδαν με ούλλοι που ήταν μες την τράπεζα (χα,χα), έκοψα τζιαι λλίη κίνηση, εσκέφτηκα τι ήταν να κάμω μετά τζιαι επιτέλους ετελειώσαμε. Φυσικά ο Γ. μου εφκήκε έξω με τα νευρούθκια του, σχολιάζοντας τις απατεωνιές του τραπεζικού συστήματος. Άτε να πάμε σπίτι λαλούμε!

Σαν επηένναμε μπαίνουμε σε ένα κατάστημα να φκάλουμε ένα αντικλείδι, γιατί εννά αλλάξουν την είσοδο της πολυκατοικίας που είναι εδώ και ένα μήνα χαλασμένη τζιαι για να ανοίξουμε όποιου έρκεται σπίτι μας πρέπει να καταιβαίνουμε κάτω, γιατί η μούλα η διαχειρίστρια εν δεχέται να αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή, γιατί εννά φέφκει ο γιος της μίσιμου! Σαν να τζιαι εν μπορεί να φύει ούτως ή άλλως 12 χρονών κοπελλούι! Τελοσπάντων μπαίνουμε μέσα τζιαι λαλεί ο Γ. μου: «Γεια σας, θα θέλαμε ένα αντικλείδι». Ο υπάλληλος- ιδιοκτήτης (άμα εν δικό τους το μαγαζί έχουν τζιαι παραπάνω άνεση τζιαι εν πιο βλάκες) χωρίς να απαντά στέκει τζιαι θωρεί μας απολαμβάνοντας το σάντουιτς του, το σως του οποίου απλωνόταν αηδιαστικά στα μουστάκια του. Τρώει μια μπουκιά τζιαι κάμνει ένα βήμα προς τη μηχανή. Στέκει που πάνω της τζιαι τρώει άλλη μια μπουκιά. Αργά αργά απλώνει το σιέρι του τζιαι αρπάζει ένα κλειδί, χωρίς να διανοηθεί καν να μας ρωτήσει αν έχουμε καμιά προτίμηση. Τζείνος εν ο μάστρος ό, τι θέλει κάμνει! Θωρεί τον ο Γ. μου τζιαι λαλεί του πως το θέλει το χρωματιστό, για να το ξεχωρίζει. Εγώ ο εξυπνάκιας, επηρεασμένη από την αγένεια που απλωνόταν γύρω μου τόσες ώρες ερώτησα τον τζιαι αν το θέλει με ζαμπον ή με τυρί, ελπίζοντας να με ακούσει ο μάστρος τζιαι να συγκινηθεί λλίο, να σταματήσει επιτέλους να μασουλλά τζιαι να κάμει τη δουλειά του. Φαίνεται ήταν πολλά ωραίο το σάντουιτς, γιατί δεν υπήρξε καμία αντίδραση. Εξυπηρετηθήκαμεν όσο πιο αργά εγίνετουν, ενώ ο άλλος έφαεν ούλλο το φαί του, τζιαι εφύαμε. Πάμε σπίτι λαλούμε ξανά.

Επειδή θέλει τα ο κώλος μας όμως, είπαμε να κάμουμε ακόμα μια προσπάθεια στη ΔΕΗ. Πάμε τζιαι ευτυχώς είσιε πιο λλίο κόσμο τζιαι έτσι είπα να θέσω τον εαυτό μου σε τούτη την ταλαιπωρία. Μαζεύκω ούλλη την υπομονή μου, προσπαθώ να υπολογίσω ποια περίπου εν η σειρά αναμονής τζιαι που να σταθώ για να περιμένω τζιαι πάω στη θέση μου. Μπροστά μας ήταν 4 γραφεια με 4 υπαλλήλους που εδουλεύκαν με τον χαβά τους. Οι 2 είχαν πελάτες οι άλλοι 2 εσφραγίζαν χαρτιά. Έτσι, υπολόγισα ότι πρέπει να περιμένω τους 2 που εν για τους πελάτες. Καθώς επερίμενα υπομονετικά πετάσσεται ένας τύπος που πίσω μου τζιαι πάει σε έναν που τζείνους που εσφραγίζαν τζιαι κάμνει τη δουλειά του. Δηλαδή εν τζιαι τούτοι για να εξυπηρετούν τον κόσμο; Γιατί εν μιλούν τόση ώρα; Αν είναι ποτέ δυνατόν! Έχουν τόσο κόσμο τζιαμε τζιαι περιμένει! Μα εν αναίσθητοι;; (εσκέφτηκα που μέσα μου). Τζιαι επειδή εβιάζουμουν ακολούθησα και γώ το παράδειγμα του τύπου που πίσω. Ντρέπομαι που το ομολογώ, αλλά άμα μπεις μες τον χορό πρέπει να χορέψεις!

Προσπαθώ να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι, από τους οποίους περιμένω να με εξυπηρετήσουν, κινούνται με τόσους αργούς ρυθμούς! Εν πλήττουν δηλαδή να κάμνουν τόσο αργές κινήσεις, να μιλούν τόσο σιγά, να εν τόσο χασκιασμένοι; Προσπαθώ να τους κατανοήσω. Μπορεί να μεν τους αρέσκει η δουλειά που κάμνουν, μπορεί το περιβάλλον της δουλειάς τους να μεν εν το ιδανικό, μπορεί να εβαρεθήκαν τόσο χρόνια, μπορεί, μπορεί, μπορεί… Αλλά ρε φίλε εμένα γιατί με έχεις να με ταλαιπωρείς;Και γω την δουλειά μου θέλω να κάμω τζιαι πρέπει να με βοηθήσεις. Το ‘να χέρι νύβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο! Επίσης η ταμίας που μου έδωκε πίσω τα λεφτά που έπρεπε να μου δώκουν (39, 40 ήταν νομίζω) εστρογγυλοποίησε το ποσό για να μεν κουράζεται τζιαι έδωκε μου 40. Αλλά πόθεν ως τα πόθεν; Έννα τα βάλει που την πούγκα της μετά; Ή εννά τα κόψει που κανέναν άλλο; Ο καθένας; ότι θέλει κάμνει; Στην Γερμανία εν γίνουνται έτσι πράματα, λαλεί τζιαι ο Γ. μου, όσες πιο πολλές φορές μπορεί σε μια μέρα 🙂

Μόνιμος σύνδεσμος 3 Σχόλια

Το ιδιοτροπούι παίρνει τον λόγο και αποκαλύπτει!

Απρίλιος 12, 2008 at 12:51 μμ (Χωρίς κατηγορία)

Ουφ!Επιτέλους η ιδιότροπη μάμμα μου αποφάσισε να με αφήσει να σας μιλήσω για δεύτερη φορά. Ήρταν τζιαι πολλοί ανθρώποι να με δουν τούτες τις μέρες τζιαι εκατάλαβε πως ούτε μικρόβια κολλώ ούτε το μάτι με πιάνει. Μάλλον τωρά θα με αφήνει να σας συναναστρέφομαι ελεύθερα. Εκτός τζιαι αν της κατεβεί τίποτε άλλο.

Ήταν τα γενέθλια της μάμμας προχτές τζιαι έσιει θκυο μέρες καλοπαιρνούμε μες τούντο σπίτι. Εχτές έκαμε φαί τζιαι ήρταν οι φίλοι της να φαν. Ο παπας είπε ότι έννα φάμε τζαι σήμερα τζιαι αύριο, γιατί μαειρεύκει για λόχο. Εν τω μεταξύ εχτές που η μάμμα εμαείρευκε ο παπάς ενεκατώνετουν μες τα πόθκια της τζιαι εβαρέθηκα να τους ακούω να μουρμουρούν. Ετσακκώνουνταν γιατί η μάμμα λαλεί μίσιμου πως καταλάβει την γεύση του φαγιού με το μάτι τζιαι εν χρειάζεται να δοκιμάζει την ώρα που το κάμνει. Ο παπάς ελάλεν της πως έννε δυνατό τούτο το πράμα τζιαι ότι εν γι’ αυτό που τα κάμνει ανάλατα. Η μάμμα είπεν του εν η πελλάρα του τζιαι ότι το άλας έννε καλό πράμα! Μετά επέρασεν τους. Ήρταν οι φίλοι, εφάαν, ήπιαν τζιαι ο παπάς επίττωσε τζιαι μόλις εφύαν έππεσε ξερός. Πριν ππέσει ξερός επερίπαιζε την μάμμα για τα δώρα που της εφέραν οι φίλοι της. Εφέραν της βιβλία ψυχολογίας τζιαι ελάλεν της πως μάλλον προσπαθούν να της δώσουν ένα μήνυμα!

Το δώρο του ο παπάς έδωκε της το προχτές τζιαι η μάμμα εχάρηκε πολλά. Φυσικά έφαεν τον που την γλώσσα ώσπου να της το δείξει. Ο παπάς έβαλεν το δώρο μες το ψυγείο που την προηγούμενη μέρα τζιαι η μάμμα ήταν να σπάσει. Επήαιννε κάθε λίο τζιαι ερώταν τον πότε μπορεί να το δει. Ο παπάς ελάλεν αύριο. Μετά που λλίο επήαιννε πάλε τζιαι ελάλεν του να παίξουν ένα παιχνίδι τζιαι να μαντεύκει τι εν το δώρο. Ο παπάς ελάλεν της να φύει. Μετά μες τα μαύρα μεσάνυχτα επειδή η μάμμα υποψιάζετουν ότι το δώρο τρώεται, αφού εν μες το ψυγείο, επήε τζιαι ελάλεν του πάπα μίσιμου ότι πεινά πολλά τζιαι εν βρίσκει τίποτε να φάει. Ο παπάς είπεν της να φάει κορν φλέικς.

Ετζοιμηθήκαν μετά εξυπνήσαν τζιαι έφτασε η μεγάλη στιγμή. Η μάμμα ως γνωστή ιδιότροπη κάμνει τζιαι ιδιοτροπίες με το φαί. Μισιμου εν της αρέσκει το αγγούρι, γιατί βρωμεί! Αλλά κοκορέτσι τζιαι άλλα ανακατσιαστικά πράματα με έντερα, τρώει τα μια χαρά. Τωρά τελευταία αποφάσισε να δοκιμάσει προσούτο τζιαι σολομό. Τούτα έτρωεν τα ο παπάς που εν πιο ευρωπαίος στη γεύση του τζιαι η μάμμα παλε ενεκατσιούσε. Μία δοκιμή όμως την έπεισε τζιαι επειδή η μάμμα άμαν της αρέσει κάτι κολλά (τούτο είπε μου ότι σας το είπε) εκόλλησε τζιαι με τούτα. Τον τελευταίο καιρό επίσης ανακάλυψε τζιαι άλλα πράματα τζιαι κόλλησε: βυσσινάδα, που την πίνει μόνο με παγάκια τζιαι καλαμακι, κάτι μπισκότα, ένα σαλάμι τζιαι ένα τσίλι κριμ τζις το οποίο βάλλει πάνω στο ψωμί τζιαι βάλλει που πάνω σολομό ή το άλλο το πράμα τζιαι πιπέρι. Επίσης εκόλλησε τζιαι με διάφορα ψωμια τζιαι σαλάμια.

Το δώρο του παπά ήταν πολλά ωραίο! Ούλλα τα κολλήματα της μάμμας σε μια μπλε σακούλα! Πόσο την καταλαβαίνει! Μαζί ήταν τζιαι ένα άλλο κόλλημα, που εν τρώεται όμως. Ένα φωτιστικό που η μάμμα έσιει ένα μήνα που το εθώρεν στην βιτρίνα τζιαι ελάλεν τι ωραίο που ένει, αλλά εν το εγόραζε γιατί μίσιμου εν περιττό τζαι πρέπει να κάμουμε οικονομία τζιαι ούλλο βλακείες πάμε τζιαι πιάνουμε τζιαι αφού εν το χρειαζούμαστεν…. Ο πολλά καλός παπάς έκαμε την μάμμα χαρούμενη για ακόμα μια φορά!

Εστολίσαν τζιαι το φωτιστίκο τζιαι κάθεται η μάμμα τζιαι καμαρώνει το, εφάαν τζιαι το περιέχομενο της μπλε σακούλας και ζήσανε αυτοί καλά και ‘σεις καλύτερά τους!

Α! Εξέχασα! Η μάμμα είπε μου να σας πω πως η κα. Ελένη Λουκά λαλεί πως στον Άγιο Γεώργιο ο Παπά Μάρκος ή στον Άγιο Μάρκο ο Παπά Γεώργιος μπορεί να κάμει τους γκέι στρέιτ. Φτάνει να παν τζιαμέ να εξομολογηθούν τζιαι εννά «ισιώσουν». Λαλείς να μπορεί να κάμει τζιαι τους στρέιτ γκέι;

Μόνιμος σύνδεσμος 2 Σχόλια

Τι κρύβεται άραγε στο ψυγείο;Ε;

Απρίλιος 9, 2008 at 11:02 μμ (Χωρίς κατηγορία)

Εισαγωγή: Πλησιάζουν τα γενέθλιά μου.

Ψητό: Ο Γ. μου (σας παρακαλώ όχι πονηρούς και πρόστυχους συνειρμούς) έφερε μου το δώρο μου. Κατ’ ακρίβεια το μισό μου δώρο. Έφερεν το τζιαι εφύλαξεν το καμουφλαρισμένο σε μια μπλε σακούλα στο ψυγείο! Τζιαι εγώ εννά σπάσω τι ένει!! Επροειδοποίησε με να μεν διανοηθώ να του τζίσω τζιαι είπα τζιαι γω να κάτσω στ’ αφκά μου να αφήκω την έκπληξη να λειτουργήσει όπως πρέπει. Αλλά θα σπάσω. Νιώθω κάτι να με τραβά προς την κουζίνα συνέχεια. Ας εν καλά οι ενοχές μου. Εν ο λόγος που εν πάω παρόλο που σπάζω. Τι μπορεί να κρύβεται στην μπλε σακούλα; Για να είναι στο ψυγείο είναι κάτι που τρώεται μάλλον. Ίσως τούρτα και έβαλε της άλλο σακούλλι που πάνω για να μεν δω τζείνο του ζαχαροπλαστείου. Σίγουρα δεν είναι τούρτα παγωτό, γιατί αν ήταν εν θα την έβαλλε στο ψυγείο, αλλά στην κατάψυξη. Πάντως για τούρτα φαίνεται μου μεγάλη! Αφού 2 άτομα είμαστε. Λαλείς να εκάλεσε τζιαι τους άλλους; Ποιους; Εν νομίζω όμως. Αφού είπα τους να έρτουν την Παρασκευή. Εννά κάμνουμε γενέθλια ούλλη μέρα; Που την άλλη μπορεί το δώρο να μεν τρώεται τζιαι να το έβαλε μες το ψυγείο για να με παραπλανήσει! Αλλά πόθεν να το έπιασε Τετάρτην ημέρα; Που το φαρμακείο; Θέλω να δω το δώρο μου τωρά! Είμαι περίεργη τζιαι αφού εν δικό μου γιατί να μεν το δώ; Επίσης τωρά που το σκέφτηκα αν ήταν τούρτα εν θα βιάζετουν να πάει πριν τις 7 να την πιάσει, γιατί στη γειτονιά έσιει τζιαι ζαχαροπλαστείο 24ωρο. Άρα; Εν τω μεταξύ όσην ώρα γράφω η περιέργεια μου αυξάνεται ανησυχητικά! Συγκρατούμαι… Πραγματικά ας είναι καλά οι ενοχικές μου τάσεις! Ξέρω πως αν πάω να το δω εννά με φαν οι τύψεις! Λαλείς να μου έπιασε κανένα πολυπόθητο βιβλίο, που
τζείνα που λαλώ ούλλη μέρα ότι θέλω τζιαι να το έβαλε μες το ψυγείο; Εννα τραβήσει υγρασία τζιαι να χαλάσει! Αγωνία, αγωνία, αγωνία, αγωνία, περιέργεια, περιέργεια, περιέργεια, περιέργεια!

Επίλογος: Θα κάμω υπομονή τζιαι εν θα πάω να το δώ. Θα το έχω συνέχεια μες το νου μου. Θα φκάλλω σενάρια! Θα σταθώ μπροστά στην σακούλα προσπαθώντας να αναπτύξω ισχυρή ενόραση, όπως τα μέντιουμ του 090, αλλά θα συγκρατηθώ.

Εκτός θέματος: Είναι η πρώτη χρονιά που πλησιάζουν τα γενέθλια μου τζιαι πραγματικά σιέρουμαι που μεγαλώνω! Είδα κάτι τύπους το καλοκαίρι σε ένα νησί τζιαι εμείναν μες το νου μου, ήταν κάπου στα 50, τζιαι εζήλεψα τους! Εφαίνουνταν τόσο συνειδητοποιημένοι, τόσο καλά με τον εαυτό τους, τόσο άνετοι! Νομίζω εν ωραία να μεγαλώνεις! Ξέρεις που πατάς!

Μόνιμος σύνδεσμος 5 Σχόλια

Μια μικρή απορία.

Απρίλιος 8, 2008 at 1:59 μμ (Απορίες)

Παραθέτω από τον συμπαθέστατο κατά τα άλλα «Πολίτη» (στο σημερινό φύλλο):
«Τ/Κ «αστυνομικός»
Πέρασε το οδόφραγμα και παρέδωσε πορτοφόλι

Έκπληκτοι έμειναν οι αστυνομικοί στο οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου, όταν προχθές τους επισκέφθηκε, με πολιτική περιβολή ένας Τουρκοκύπριος «ανθυπαστυνόμος», συνοδευόμενος από την σύζυγο του, για να τους παραδώσει ένα πορτοφόλι που είχε χάσει Ελληνοκύπριος στα κατεχόμενα. Ο Τουρκοκύπριος έδωσε στους Ελληνοκύπριους αστυνομικούς το πορτοφόλι για να το παραδώσουν στον άνθρωπο που το έχασε. Μέσα στο πορτοφόλι υπήρχαν 250 ευρώ, δύο πιστωτικές κάρτες, μία ευρωπαϊκή κάρτα ασφάλισης και το δελτίο ταυτότητας του κατόχου. Οι αστυνομικοί ευχαρίστησαν τον Τουρκοκύπριο «ανθυπαστυνόμο» και σε λίγα λεπτά εντόπισαν τον κάτοχο του πορτοφολιού και του το παρέδωσαν.

Γιατί έμειναν έκπληκτοι και γιατί αρχίζει το άρθρο με τούτο τον τρόπο εν εκατάλαβα!!

Μόνιμος σύνδεσμος 2 Σχόλια

Έλα ρε Χαραλάμπη να σε παντρέψουμεν!

Απρίλιος 7, 2008 at 10:18 μμ (Ιδιοτροπίες)

Το πρόβλημα μου σήμερα εν οι γάμοι. Βασικά εν ούλλη η διαδικασία που οδηγεί στον γάμο, η οποία περιλαμβάνει, απ’ όσο ξέρω, τις εξής φάσεις:

1. τραπέζι γνωριμίας συμπεθέρων

2. λογιάσματα, όπου έρκουνται και άλλοι συγγενείς, ανάλογα με τις ορέξεις του καθενός

3. χαρτώματα, ή Party αρραβώνων, γιατί εκσυγχρονιζούμαστεν σιγά-σιγά

4. γάμος στην εκκλησία και μετά «δεξίωση» σε κανένα ξενοδοχείο (εν πιο χάι), στο Παβίλιον, στον Τρίκκι και σε άλλα διάφορα που η μνήμη μου έκαμε μου την χάρη να μεν τα συγκρατήσει.

Θέλω να πω ότι δεν είμαι ενάντια στον γάμο, τζιαι γω θέλω κάποτε να έβρω έναν καλό παιδί να με πάρει, αλλά γυρίζει μου με τον τρόπο που γίνονται (και τα προηγούμενα στάδια).

Για το πρώτο σημείο δεν έχω ενστάσεις. Εν μου φαίνεται και πολλά διασκεδαστική φάση, αλλά εν να τους αφήκουμε έτσι τους συμπεθέρους; Πρέπει να γνωριστούν. Άσε που συνήθως μιαν χαρά παίρνουν την οι γονιοί άμαν κάμουν συμπεθέρους. Τωρά για ποιο λόγο σιέρουνται ενι ξέρω. Δυσκολεύκουνται να κάμουν γνωριμίες; Σιέρουνται που μεγαλώνει η οικογένεια τζιαι έννα έχουν τζ άλλους στην λίστα για κοινωνικό σχολιασμο; Γιατί εν νομίζω να εν ούλλοι αγαπημένοι. Τελευταία άκουσα και την φράση «γιατί εν ό, τι της καβλώσει της συμπεθεράς;» Χα χα και χαχαχαχαχαχα και ξανά χαχαχαχαχα!
Νομίζω ότι σε τούτη την φάση (μπορεί να είναι και στη 2 και κάμνω λάθος) που ο γαμπρός παίρνει και λουλούδια και δαχτυλίδι. Νομίζω τα λουλούδια εν για την πεθερά, για το καλόπιασμα! Ε το δαχτυλίδι εν για την τυχερή!

Πάμε στο δεύτερο τωρά. Το τραπέζωμα για τους συγγενείς, νούννες, τατάες, άτε τζιαι γείτονες! Α! αν δεν έγινε η απονομή των λουλουδιών στην πρώτη φάση γίνεται τωρά. Τούτο το σημείο ενι ξέρω αν το κάμνουν πολλοί. Απ’ ότι εκατάλαβα μπορείς να καλέσεις λλίους, μπορείς τζιαι πολλούς. Εξάρτάται από το πόσο «ανοιχτόκαρδος» λέμε τώρα άνθρωπος είσαι! Εσύ, η μάμμα σου, ο άντρας σου, η γυναίκα σου, τα πεθερικά σου, η θκεια σου… Τελοσπάντων, έρκεται η συνοπαρτζιά τρώτε, πίνετε, ρίφκετε και κανένα χωρό αν είσαστε χορευταράες σαν το σόι μου! Επιπλέον, θέλω να σημειώσω πως αν τούτο ούλλο το παναύριν κάμνεις το σπίτι σου τραμπάρεις και τις θείες, ξαδέρφες και λοιπά να έρτουν να μαειρέψετε.

Μέρος τρίτο και χειρότερο κατά την γνώμη μου. Καθώς και εντελώς αχρείαστο. Θα μπορούσε εκτός και από party αρραβώνων, όπως λέγεται τελευταία, να μετονομαστεί σε «σινάουμεν λίρες μέρος πρώτο, του χρόνου ελάτε να μας τες σιονόσετε πάλε». Δαμέ θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχουμε πάλε γάμο, μόνο που η νύφη εν φορεί νυφικό, αλλά βραδινό φόρεμα, το οποίο ετράβησε πολλά ώσπου να το πετύχει. Ε τζιαι το κοστούμι του γαμπρού, είναι προς το παρόν ένα απλό κοστούμι καθώς δεν συνοδεύεται από τον επιθετικό προσδιορισμό «γαμπριάτικο». Πρόκειται λοιπόν για έναν ψευδογάμο. Πέρα που την έλλειψη νυφικού και γαμπριάτικου κουστουμιού, ούλλα τα άλλα γίνουνται με τον ίδιο τρόπο που θα γίνουν τζιαι στον γάμο. Προσκλητήρια, εντελώς κακόγουστα τζιαι αντιαισθητικά τις παραπάνω φορές, κεραστικά, διακοσμήσεις κιτς, άγχος των μανάων τι να φορήσουν, λίρες που τους συγγενείς, κοντινούς, μακρινούς, οικογενειακούς φίλους, συναδέλφους του καθενός από τους εμπλεκόμενους (μάμα, παπάς, εσύ, το ταίρι, πεθερά, πεθερός), φίλους των κουμπάρων, της αρφής, του αρφού, της κουνιάδας…

Έφτασεν η ώρα του γάμου! Αρχικά «ντύνουμε» την νύφη ή τον γαμπρό, ανάλογα με το ποιος εν ο «δικός μας». Τούτη η διαδικασία ομολογώ αρέσκει μου πολλά, ίσως επειδή εν η μόνη που καταφέρνει να διατηρεί την καθαρότητά της ακόμα. Αν εκσυγχρονιστεί με όποιονδήποτε τρόπο εν θα μου αρέσκει όυτε τούτη η φάση. Μετά πάμε στην εκκλησία. Χωρίς σχόλια. Τζιαι μετά παν ούλλοι στον χώρο που θα γίνει η δεξίωση. Εν το ίδιο όπως στα χαρτώματα. Άτε το πολλύ να έσιει 1000 καλεσμένους παραπάνω. Συνήθως επικρατεί ένας ψιλοχαμός. Στέκεσαι ουρά να σιερετήσεις τζιαι φκένει η πίστη σου! Το καημένο το ζεύγος τι να πει όμως που πρέπει να στέκει τζιαμέ κάμποσες ώρες τζιαι να επανάλαμβάνει ασταμάτητα «ευχαριστούμεν», «ευχαριστούμεν», «ευχαριστούμεν», «Ω! τζιαι στα δικά σας». Έν θα τους λυπηθώ πολλά όμως γιατί εθέλαν τα τζιαι επάθαν τα. Άσε που αμα πάεις να σιερετήσεις αρπάζουν σε τζιαι ούλλοι να σε φιλήσουν, γνωστοί – άγνωστοι.

Επιπλέον, ως καλεσμένος σε ένα γάμο πρέπει να υποστείς τζιαι την ταλαιπωρία της γνωριμίας με τους άγνωστους σου συγγενεις. Γιατί τζείντην μέρα εν ούλλοι χαρούμενοι τζιαι η μάμα σου τραβολοά σε να δεις τον θείο σου τον Αντρίκκο, τη θεία σου την Ρίτσα, την Νίτσα. Αλλά δεν φτάνει μόνο να τους δεις πρέπει να απαντήσεις και στις κλασικές ερωτήσεις τύπου: «ίντα μπου κάμνεις», «μα εμεινες τζεικάτω». Ε τζιαι επειδή το έσιει τζιαι η μέρα ακολουθούν τζιαι οι αδιακρισίες: «εσύ έσιεις κανένα παιδί», «άτε τωρά που είσαστε μιτσιοί ακόμα» κλπ. Θα τα αφήσω ασχολίαστα, καθώς και τις προθέσεις των ανακριτών αυτού του τύπου.

Συνεχίζω. Το πιο ενοχλητικό σε τούτον ούλλον το παναύριν είναι για μένα η ορχήστρα του γάμου τζιαι τα αταίρκαστα για την μέρα τραγούδια που παίζουν. Επήα σε ένα γάμο πέρσι, με την ορχήστρα μίσιμου του Σταματάρη, κάτι που εθεωρείτουν τζιαι μες τα ατού της βραδυάς. Μα εν δυνατόν να παίζουν τόσα ζειμπέκικα;;;; Εν τραγούδια τούτα που ταιρκάζουν σε γάμο;»Μάααανα μην λυπάααασαι, μάααανα μην με κλαις», «Θεε μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθαααάνω και του θανάτου μου γενέθλια να καααάνω». Εκτός φυσικά από το χάλια ρεπερτόριο, συνήθως είναι πέρα για πέρα ενοχλητικό τζιαι το ηχητικό αποτέλεσμα. Τωρά πως το ανέχουνται κάποιοι άνθρωποι τούτον το κατσιάρισμα, πάλε ενι ξέρω. Τελευταία υπάρχει και μια νέα μόδα που επιτάσσει αντί ορχήστρα να έσιεις dJ. Εν επήα σε έτσι γάμο γι’ αυτό δεν έχω να κάμω κανένα σχόλιο. Πάντως εν μου αρέσκει τζιαι πολλά η ιδέα.

Καταλήγοντας θέλω να πω πως το είδος του γάμου που θα κάμεις αντανακλά την κοινωνική σου θέση, όπως όλοι θα γνωρίζεται, τζιαι ούλλοι προσπαθούν να δειχτούν όσο πιο επιδειχτικά γίνεται. Αποτελέσματα αυτού του σιωπηλού ανταγωνισμού δειξίματος είναι:

1. ατέρμονη τρφοδότηση του κακού γούστου: πορτοκαλί φκιόρο στην ανθοδέσμη της νύφης, πορτοκαλιά καρδιούλα στο προσκλητήριο, πορτοκαλί μαντιλούι στο πoυκάμισο του γαμπρού, πορτοκαλί αυτοκολλητούι στα κεραστικά, και πολλές άλλες πορτοκαλί νότες στην ατμόσφαιρα. Τα υπόλοιπα χρώματα και οι κακόγουστοι συνδυασμοί δεν εξαιρούνται.

2. διαρκής αναπαραγωγή τούτης ούλλης της κατάστασης «γάμος», γιατί είμαστεν τζιαι ανταγωνιστικοί τζιαι εν θελούμε να κάμουμε τίποτε λλιόττερο που τους άλλους.

3. Δυνητική ανακύκλωση των λιρών των κυπριακών οικογενειών: έβαλες μου θα σου βάλω, βάλλω σου για να μου βάλεις, να σου βάλω να μου βάλεις.

Έτσι, συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε πως «εδώ ο κόσμος χάνεται τζιαι οι Κυπραίοι παντρέυκουνται».

υστερόγραφο: όποιος θέλει να παντρευτεί υπάρχουν τζι’ αλλοι τρόποι!

Α! Εξέχασα να πω πως άμα τελειώσει ο γάμος η νύφη τζιαι ο γαμπρός παν τζιαι ππέφτουν τέζα γιατί εφκήκεν ο κώλος τους!

Μόνιμος σύνδεσμος 4 Σχόλια

Λίγο ακόμα!

Απρίλιος 5, 2008 at 5:06 μμ (Συναισθηματική φόρτιση)

Άνοιξεν η Λήδρας!!!!

– Ναι! Τέλεια!! Ε, πώς εν το κλίμα; Πε μου τίποτε…

-Εν πολλά συγκινητικό, εν ωραία!

– Γαμώτο! Ήθελα να είμαι τζιαι γω τζιαμέ.. Επήες;

– Εννά παω σε λλίο.

– Ο κόσμος πώς σου φαίνεται; Τι σχόλια γίνουνται;

– Ε εν τζιαι έκαμα τζιαι δημοσκόπηση.

– Καλά πάω να δω αν δείχνουν τίποτε δαμέ τα κανάλια.

Δυστυχώς εν ειδα, όποτε έβαλλα την τηλεόραση έπεφτα πας το Μακεδονικό.

Άνοιξεν η Λήδρας τζιαι για ακόμα μια φορά μέσα μου γίνεται χαμός. Είμαι χαρούμενη που η κατάσταση προχωρά, που ξεκολλούμεν σιγά σιγά, τζ΄αννοίουμεν τα μάθκια μας. Είμαι λυπημένη, γιατί θυμούμαι πως εφτάσαμεν ως δαμέ τζιαι γυρίζει μου. Αγωνιώ τζιαι θέλω να παν ούλλα καλά. Συγκινούμαι που σκέφτουμαι τους ανθρώπους να περπατούν σε έναν δρόμον απάτητο τόσα χρόνια. Σηκώνεται η τρίχα μου μόνο που σκέφτομαι «άνοιξεν η Λήδρας». Τζιαι μετά σκεφτομαι τζείνα ούλλα που εννά ειπωθούν που τζείνους που έχουν άλλη άποψη τζιαι προσπαθώ να καταλάβω γιατί την έχουν…

Αργά την νύχτα εβάλαμε να δούμε στο greekmovies το δελτίο του Ρικ, εν είχαμε τζ΄άλλη επιλογή. Έβλεπα το τζιαι συγκινούμουν. Εθυμήθηκα την γιαγιά μου που ο άντρας της ήταν αγνοούμενος τζιαι εμεγάλωσεν οχτώ παιθκιά μόνη της. Επερνούσαν τα χρόνια τζιαι η έννοια της ήταν να δει μια μέρα ξανά τον άντρα της, το σπίτι της, το χωρκό της. Εν επρόλαβε. Επέθανε λλίο πριν ανοίξουν τα οδοφράγματα. Τζιαι ύστερα εσκέφτουμουν πόσοι ανθρώποι επέρασαν τις ζωές τούς όπως την γιαγιά μου, τζιαι πως ήρταν έτσι τα πράματα σε ένα κουτσί τόπο…

Ημουν έτοιμη να αρκέψω να κλαίω πάλε, αλλά εσυγκρατήθηκα. Άρχισα να σχολιάζω τα τσίππικα σκηνικά του Ρικ τζιαι εγέλασα μου…

Θέλω να έχω το δικαίωμα να είμαι αισιόδοξη! Εν θελώ να μου το στερεί κανένας μίζερος! Ακούτε;

«Λίγο ακόμα
θα ιδούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν
τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο
τη θάλασσα να κυματίζει

λίγο ακόμα,
να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα
«

Μόνιμος σύνδεσμος 3 Σχόλια

Next page »