Γιατί, καλέ μου κύριε, φυτρώνεις εκεί που δεν σε σπέρνουν;

Μαΐου 29, 2008 at 3:29 μμ (Εγώ κι ο κόσμος, Συναισθηματική φόρτιση)

Θα τα βάλω πάλε με τους δημοσιογράφους σήμερα, γιατί εβαρέθηκα να μεν κάμνουν σωστά τη δουλειά τους! Προχτές τη νύχτα πετυχαίνω στην τηλεόραση μια εκπομπή για το κυπριακό, αφού ο κος. Χαρδαβέλας στην εκπομπή του «Αθέατος κόσμος» είπε να ασχοληθεί τζιαι τζείνος λλίο με το πρόβλημά μας. Είδα το τελευταίο μισάωρο περίπου, αλλά όσα είδα ήταν αρκετά για να ανάψουν τα λαμπούθκια μου και να νιώσω τζείνο το απαίσιο κόκτειλ συναισθημάτων, που νιώθω όποτε ακούω μαλακίες για το συγκεκριμένο θέμα.

Μόλις τους επέτυχα ασχολούνταν με τους αγνοούμενους, φυσικά μόνο με τους Ε/Κ αγνοούμενους. Μάλλον εν εκαταλάβαν ότι έχει και Τ/κ αγνοούμενους ή κι αν εκαταλάβαν εν εθεωρήσαν ότι εν και τούτο κομμάτι του «κυπριακού». Είπεν πολλές ανακρίβειες και κουβέντες της δεκαετίας του 80′. Γενικά, αυτό που προσπάθησε να περάσει στους τηλεθεατές είναι ότι οι αγνοούμενοι εχαθήκαν όλοι την ώρα που επολεμούσαν. Ούτε για σχέδιο Ακρίτας, ούτε για αντίποινα που ακολούθησαν, ούτε για συγγενείς των Εοκαβητατζίων που επληρώσαν τη νύφη άδικα ειπώθηκε τίποτε… Α! και οι αγνοούμενοι εν ακόμα 1619!

Καλεσμένοι στην εκπομπή ήταν και τρεις κυπραίοι φοιτητές: ένας της Προοδευτικής, ένας που την Δράσις ΚΕΣ και ένας που την Παγκύπρια Σοσιαλιστική παράταξη (τούτους εν τους ξέρω, υποθέτω εν του Αγώνα-ΕΔΕΚ). Όπως καταλαβαίνεται ο ένας ελάλε το μακρύ του κι άλλος το κοντό του.

Την παράσταση έκλεψε ο Κεσίτης ή Δρασίτης, ο οποίος επετάχτηκε τζιαι είπε σε κάποια φάση ότι «ο αγώνας είναι διακομματικός και πως στα εθνικά θέματα το χρώμα που πρέπει να υπερτερεί είναι το μπλε, το χρώμα της ενότητας». Είπε επίσης πως, όταν μιλούμε για το κυπριακό, η λέξη λύση δεν είναι η σωστή λέξη και πως σωστή λέξη είναι η απελευθέρωση. Μετά είπε πως πρέπει να μείνουμε έξω από το κατεστημένο και να ζήσουμε σαν λεβέντες. Τούτο πως του κατέβηκε εν μπορώ να καταλάβω! Φυσικά επεσήμανε ότι πρέπει να φύγουν όλοι οι έποικοι και ότι η μειοψηφία πρέπει να σέβεται την πλειοψηφία και να μην είμαστε πολιτικά ίσοι. Ακολούθως, απευθύνθηκε στους Ελλαδίτες στρατιιωτικούς που πολεμήσαν στην Κύπρο λέγοντάς τους ότι η πατρίδα δεν τους ξεχνά. Είπε κι άλλα στο ίδιο κλίμα, ξέρετε τώρα…

Οι υπόλοιποι καλεσμένοι στο στούντιο, όπως και ο δημοσιογράφος, άκουγαν έκπληκτοι το λογύδριο του νεαρού λεβέντη, τον επιβράβευσαν για τον τρόπο σκέψης του και μια χαζή τον είπε και συγκινητικό! Αλλά επειδή έννε μόνο τζείνος λεβέντης επετάχτηκε ο εκπρόσωπος της Προοδευτικής και τον ξεμπρόστιασε (χαχαχαχα) λέγοντας πως στην Κύπρο θέλουμε επανένωση και ειρηνική συμβίωση, κάτι που ο Κεσίτης δεν θέλει «κι άμα θέλετε ρωτήστε τον να σας πει» λαλεί στον Χαρδαβέλα. Φυσικά ο Χαρδαβέλας δεν ήθελε να τον ρωτήσει, ή δεν μπορούσε εκείνη την στιγμή γιατί κάτι του έτυχε, και ο λεβεντοκεσίτης έβγαλε τότε και μας έδειξε φωτογραφίες από το 74′.

Μια άλλη καλεσμένη, μαγεμένη από τα λόγια του Κεσίτη και συνεπαρμένη από την φασιστική του διάθεση, πήρε τον λόγο και ρώτησε τον προοδευτικάριο, παροτρύνοντάς τον να της απαντήσει με ειλικρίνεια, αν πραγματικά πιστεύει πως οι Ελληνοκύπριοι μπορούν να ζήσουν με τους Τουρκοκύπριους, τονίζοντας το πρώτο συνθετικό της λέξης με τρομερή απέχθεια. Η απάντηση του προοδευτικού παιδιού, όπως μπορείτε να υποθέσετε, δεν την ικανοποίησε και στη συνέχεια προσπάθησε να τον νουθετίσει φωνάζοντας πως «η Κύπρος έχει και σημαία και έθνικό ύμνο και δεν χρειάζεται τίποτα άλλο».

Έννε ανάγκη να σας πω κι άλλα για να καταλάβετε το κλίμα της εκπομπής. Που κάτω έγραφε «δεν σας ξεχνάμε» (ευχαριστούμε πολύ) και ο δημοσιογράφος πλημμυρισμένος από τρελή περηφάνια για την έρευνά του, επαναλάμβανε κάθε λλίο πως τον Σεπτέμβρη θα αποκαλύψει συγκλονιστικά πράγματα και θα τα βγάλει όλα στη φόρα! Ο δημοσιογράφος μετέφερε επίσης τα τηλεφωνήματα των τηλεθεατών που δήλωναν ότι έμειναν άφωνοι με αυτό που έχει συμβεί και ευτυχώς που υπάρχει και η εκπομπή για να μαθαίνει ο κόσμος τι ακριβώς έχει γίνει. Αν είναι ποτέ δυνατόν! Είπε επίσης πως κάποιοι προσπαθούν να κάμουν τον κυπριακό λαό να ξεχάσει και γι΄αυτό οι Κυπραίοι φοούνται να μιλήσουν! Έκλεισε απειλώντας μας πως όσο ζει θα είναι μεσα στην υπόθεση αυτή και μας είπε να κάμουμε υπομονή 2-3 μήνες, ώσπου να κάμει τις μεγάλες αποκαλύψεις.

Όσα παρακολούθησα εκάμαν με να πειστώ τελικά, γιατί ως τωρά είχα άλλη γνώμη, ότι όντως η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια. Εκπλήσσομαι από τον τρόπο που ένας δημοσιογράφος μπορεί να εκμεταλλευτεί ένα θέμα και να το παρουσιάσει όπως του κατεβεί, αποσκοπώντας μόνο στην προσωπική του ανάδειξη ή στα νούμερα της τηλεθέασης. Πραγματική ενημέρωση δεν είδα σε κανένα σημείο αυτής της παρωδίας, ούτε κανένα δημοσιογράφο υπηρέτη της αλήθειας, αντιθέτως προσπάθησε να την αποφύγει επιτυχώς. Σε κάποια φάση έπαιζε ένα βιντεάκι για τους αιχμαλώτους με τίτλο έζησαν την κόλαση της αιχμαλωσίας, όπου ένας που ήταν αιχμάλωτος είπε πως απελευθερώθηκε κατά τη διαδικασία ανταλλαγής αιχμαλώτων. Το θράσος του δημοσιογράφου ήταν τόσο μεγάλο που ούτε καν εδιερωτήθηκε με ποιους έγινε η ανταλλαγή και απέφυγε να ρίξει έστω τζιαι μια μαθκιά σε τζείνο που ήταν μπροστά στα μάθκια του…Κατα τ’ αλλα ο κόσμος ενημερώθηκε γι’ ακόμα μια φορά τζιαι έμαθεν τα ούλλα…Γιατί επέλεξε να αντιμετωπίσει το θέμα με τούτο τον τρόπο εν ξέρω, ξέρω όμως πως έπρεπε να ντρέπεται και προτείνω να περιοριστεί στις γνωστές του μεταφυσικές ανησυχίες και να συνεχίσει να κάμνει θέματα για φαντάσματα και μέντιουμ.

Μόνιμος σύνδεσμος 8 Σχόλια

Κάνε μια ευχή!

Μαΐου 27, 2008 at 10:12 μμ (Ιδιοτροπίες)

Κανονικά εννα έπρεπε να είσιε κάποιο τρόπο, άμα βαρκούμαστε να χρησιμοποιήσουμε και τα 2 μας χέρια για να γράφουμε στο πληκτρολόγιο, να γράφουμε με το μάους-ποντίκι. Να έσιει ένα κουτούι, όπως έσιει για την υπολογιστική και να πατούμε τα γράμματα.

Μόνιμος σύνδεσμος 4 Σχόλια

«Ο έξυπνος δερμένος.Πώς να πονάς λιγότερο όταν σου φακκούν που πανω». Άτε ολάν παρετάτε μας!

Μαΐου 25, 2008 at 3:39 μμ (Εγώ κι ο κόσμος, Συναισθηματική φόρτιση)

Έβλεπα εχτές τις ειδήσεις στη ΝΕΤ. Ένα από τα θέματα του δελτίου ήταν «ο έξυπνος καταναλωτής». Σε γενικές γραμμές το πόιντ ήταν πως παρ’όλη την ακρίβεια και τους χαμηλούς μισθούς, που γίνονται συνέχεια χαμηλότεροι και μετρούμε τα λεφτά μας σελινούι-σελινούι, μπορούμε εμείς οι καταναλωτές αν είμαστε έξυπνοι και ψωνίζουμε έξυπνα να εξοικονομούμε μέχρι και 10% μίσιμου στα ψώνια του σούπερ μάρκετ. Γιουουουουπι! Ο δημοσιογράφος που έκαμνε το θέμα επήε σε πέντε σούπερ μάρκετ εθκιάλεξε τα προιόντα που στο καθένα ήταν πιο φτηνα και έδειξε μας πώς να γίνουμε και μεις έξυπνοι.

Τι εστί λοιπόν έξυπνος καταναλωτής; Έξυπνος καταναλωτής είναι σύμφωνα με τα όσα παρακολούθησα αυτός που θα φατσίησει γυρό ούλλα τα σουπερμάρκετ της περιοχής του και θα έβρει που εν το γάλα 1σεντ πιο φτηνό, που εν το τυρί 1 σεντ πιο φτηνο, που εν το ψωμί 2 σεντ πιο φτηνό, το κρέας, τα όσπρια και λοιπά και λοιπά. Άρα, ο έξυπνος καταναλωτής πρέπει να έχει επίσης μπόλικο ελεύθερο χρόνο και ερευνητική διάθεση την οποία θα διοχετεύσει στα ράφια των υπεραγορών. Αφού εντοπίσει τα φτηνά προιόντα στη συνέχεια πρέπει να ξαναφατσίησει τον γυρό του και να τα αγοράσει. Ακολούθως, νιώθωντας έξυπνος θα πάει σπίτι του να ξεκουραστεί ως την επόμενη φορά που θα βγει με την εξυπνάδα του για ψώνια.

Και η ερώτηση μου είναι; Μα περιπαίζουν μας;; Πριν κάποιες εβδομάδες ένας υπουργός ( εν θυμούμαι ποιος, μάλλον ο οικονομιάς) όταν του εκάμναν οι δημοσιογράφοι ερωτήσεις για την ολοένα αυξανόμενη ακρίβεια και τι πρέπει να κάμει η πουστοκυβέρνηση, για να προστατεύσει τους καταναλωτές είπε πως έννε μόνο θέμα της κυβέρνησης, αλλά και των πολιτών, οι οποίοι πρέπει να κάμνουν έρευνα αγοράς πριν παν στο σούπερμάρκετ. Τζιαμέ ούλλοι οι βρωμολαικιστές δημοσιογράφοι εθικτίκαν τζιαι εππέσαν πάνω του να τον φαν. Τωρά έππεσε σήμα στη δημόσια τηλεόραση που την κυβέρνηση τζιαι αρχίσαν να μας διούν και συμβουλές. Εν λαλώ ότι δεν είναι και θέμα των πολιτών. Αλλά νομίζετε πως είμαστε σε θέση να κάμνουμε ασαύστολες αγορές τζιαι ότι εν υπολογίζουμε που εννά δώκουμε τα λιγοστά λεφτά μας; Μεν μας περιπαίζετε όμως, μεν μας περιπαίζετε με τα ηλίθια σας θέματα!

Αν έχουν κάποια δύναμη στην καθοδήγηση του κοινού τα ΜΜΕ ας την χρησιμοποιήσουν όπως πρέπει. Αν δεν ξέρουν τον τρόπο να με ρωτήσουν να τους πω. Αλλά όι κυρία ΝΕΤ να έρκεσαι να μου διάς συμβουλές πως να γίνω έξυπνος καταναλωτής τζιαι να με περιπαίζεις μες τα μάθκια μου!

Επρόσεξα επίσης, όχι στη Δημόσια τηλεόραση, γιατί δεν την παίρνει, ότι δημοσιογράφοι παροτρύνουν τους πολίτες που χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς, όταν τελειωνει η διαδρομή τους να δίνουν το εισητήριό τους σε κάποιον άλλο παρά να το πετάσσουν. Ωραίο και ρομαντικό, αλλά εν τούτη η λύση στα προβλήματά μας;;;; Βοηθήστε μας με άλλο τρόπο! Δηλαδή οι δημοσιογράφοι εν αντιμετωπίζουν τις ίδιες καταστάσεις με εμάς τους υπόλοιπους; Πόθεν ως τα πόθεν επιλέγουν να διούν συμβουλές αυτού του τύπου;

Να υποθέσω ότι θα ακολουθήσουν και θέματα:»πως να τρως τα απομεινάρια από το χτεσινό φαί και να σου φαίνονται υπέροχα», «πως να κάνεις διακοπές στο σπίτι σου», «οι έξυπνοι γείτονες εξοικονομούν βενζίνη και πάνε στις δουλείες τους όλοι με ένα αμάξι», «ωφέλιμο το ορυκτέλαιο που μόλυνε το ηλιέλαιο»;

Ξυπνήστε ρε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τούτο το ποστ συνεδεύεται από πολλά νεύρα!!!!!!!!!!!!!!!

Μόνιμος σύνδεσμος 4 Σχόλια

Eεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!!!!!!!!

Μαΐου 22, 2008 at 9:38 μμ (Συναισθηματική φόρτιση)

Κινδυνεύω!Έσιει μιαν ώρα οι πουπάνω μου επελλάναν με! Κάθουνται ακριβώς πάνω που την κκελλέ μου και κάτι φακκουν! Αλλά πολλά δυνατά. Μετά που λλίο σταματούν και μετά ξεκινούν πάλε. Το περίεργο ένει οτι εσιει καμια φτομάδα που κάμνουν τουντο πράμα, και πάντα έτσι ωρα. Συγχωρέστε με για τους τόνους που οι μισοι λείπουν, αλλά κατι επαθε το κουμπι. Τουτο μου ελειπε τωρα! Θέλω τους τόνους μου πισω. Α! αρκέψαν πάλε. Εν μπορώ να καταλαβω τι ηχους ακουω ακριβως. Α μμανα μου μα τι καμνουν; Νομιζω ότι εννα φκαλει τρύπα το τταβανι τζιαι εννα ππεσουν πάνω μου, εννά με λύσουν τζιαι εννά πεθάνω! Κάποιοι ηχοι εν που καρεκλες. Λαλείς να στρώννουν τραπέζι για να φαν τζιαι καμνουν τόση φασαρία; Εν ούλλοι υπέρβαροι και άτσαλοι; Με τι ασχολούνται καθε νυχτα οι πουπάνω καμνοντας τόσο θορυβο; Έχουν φιλοξενούμενο και στήννουν του καθε μερα κρεβατι που το ικεα για να κοιμηθεί, γιατί πιανει χώρο τζιαι εν το θελουν μες τα ποθκια τους ουλλη μερα; Δερνουνται τζιαι μετά καμνουν σεξ; Τζιαι παν τζιαι ερκουνται μες σ’ ουλλο το σπίτι τζιαι μετά ακούεται ένα πππαατττ σαν να τζιαι ππέφτουν χαμέ απότομα. Εννά σπάσω τι κάμνουν. Αυτή τη στιγμή τραβούν καρέκλες. Τωρά αννοίει τα ντουλάπια τζιαι κάτι κατεβάζει τζιαι ππέφτει της. Εν αλκοολικοί τζιαι παραπατούν συνέχεια τζιαι διούν πας τα έπιπλα τζιαι ππέφτουν χαμέ; Τωρά εσταματήσαν. Ε σιγά μεν μου εκάμναν τη χάρη! Αρκέψαν πάλε! Τι κάμνουν τα γέριμα; Που ένα σημείο και μετά άρχισα να συνηθίζω το θόρυβο, αλλά αυξήθηκε η περιέργειά μου για το τι στο καλο κάμνουν! Άτε κανεί τους θα ασχοληθώ με κάτι άλλο τωρά. Νεώτερα αύριο την ίδια ώρα. Αν μάθετε ότι «νεαρή κοπέλα βρήκε φρικτό θάνατο, αφού την καταπλάκωσε το ταβάνι, το οποίο έπεσε λόγω της υπερδραστηριότητας των από πάνω» να τους πείτε ότι το είχα προβλέψει και το «ομολόγησα στο διαδύκτιο λίγες στιγμές πριν τον θανατό μου». Σας ομολογώ επίσης ότι προτιμώ να μεν πεθάνω με έτσι κουλό τρόπo!

Μόνιμος σύνδεσμος 4 Σχόλια

Σκέψεις χτεσινές…ληγμένες.

Μαΐου 22, 2008 at 3:37 μμ (Εγώ κι ο κόσμος)

Εχτές επήα στο κομμωτήριο. Σε άλλο πάλε, γιατί ποτέ εν είμαι ευχαριστημένη που το προηγούμενο και πάω πάντα σε νέο ελπίζοντας! Τζιαμέ έκαμα τις εξής σκέψεις:

Στην είσοδο:

-ελπίζω να μου τα κάμει καλά. φαίνεται καλός πάντως.

Κατά τη διάρκεια του λουσίματος:

-α εν ωραία να σου λούνει τα μαλλιά σου ένας άντρας.

-φυσικά αν ήταν πιο άντρας ήταν να το απολαμβάνω κι όλας.

-έχουν και ωραία μουσική. περίεργο για κομμωτήριο.

-άτε εν εβαρέθηκε;έννα μου τα φκάλει. πόση ώρα;

-μα ήταν τόσο χτιτσιό τα μαλλιά μου και λούννει με τόση ώρα;

Στην καρέκλα:

-είδες πάω κάθε φορά σε άλλο κομμωτήριο και πρέπει να απαντώ στις ανακριτικές ερωτήσεις για να γνωριστούμε.

-πέρκι εν αρχίσει να με ρωτά για την Κύπρο.

-μα φοάται να κόψει;

-να του πω να κόψει κι’ άλλο;

-ρε λαλείς να τα κάμω κοντά και κανεί;

-εν γκέυ; όι εν φαινέται. αλλά ένταλως εν έτσι; σάζεται πιο πολλά που μένα;

-εν πολλά γυμνασμένος, αλλά που την ήβρε τούτη την σκεμπέ;

-α φαίνονται μου ωραία.

-γιατί ένας άντρας να γίνεται κομμωτής;

-τι εννά κάμω μετά; να κάτσω να διαβάσω;

– ούφου εβαρέθηκα! πόσην ώρα να μου μάσιεται; ετσάκρισε με έσιει ανάμιση ώρα!

Μετά ήρτα σπίτι και είπα χωρίς να κάμω πάυση: «Αρέσκουν σου;» «Εν καλά;», «Εμένα αρέσκουν μου πάντως»,»Θωρείς δαμέ εκαμέ μου τα πιο κοντά», «Παναγία μου ρε μωρό εβαρέθηκα, εκοφκε μου τρεις τρεις τις τρίσιες. Εκατάλαβε το κι ολας ότι βαρκούμαι και ερώτησε με, αλλά είπα του όι. Ε βαρκούμαι, εν βαρκούμαι τόση ώρα να χάσκω;». «Πάω να κάμω φαί».

Αργότερα κατά τη διάρκεια του ματς έκαμα τις εξής σκέψεις;

-Ωραίοι οι ποδοσφαιριστές. Έχουν ωραία σώματα.

-Μάνα μου οι καημένοι πρέπει να τραβούν πολλύ άγχος.

-Ε εν πειράζει. Τόσα λεφτά που πιάνουν εννά το ξεπεράσουν.

-Έχει τη γοητεία του το ποδόσφαιρο; Γιατί;;;

-Εν θέμα δύναμης και εξουσίας;

-Κύριε ελέησον εκάτσαν με τα κουστούμια μες τα νερά! Εν είχαν μιαν ομπρέλλα;

-Τελικά νομίζω είμαι με τη chelsea

-Εν πειράζει αξίζουν το και οι άλλοι.

-Εν ωραίοι οι άντρες άμα εν χαρούμενοι. Κάμνουν όπως τα μωρά.

-Αφού πάντα εν όπως τα μωρά. Μωρά και άντρες…Περίεργος συνδυασμός. Παράξενα πλάσματα.

-Ε κανεί πόσο να αππωθούν;

Συμπέρασμα: αφήκαμεν τα θέρη μας τζιαι ξικανναουρίζουμεν!

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

Προσοχή! Δίλημμα! Με συγχωρείτε εκ των προτέρων.

Μαΐου 19, 2008 at 2:50 μμ (Εγώ κι ο κόσμος, Ιδιοτροπίες)

΄Οσοι εν με ξέρουν καλά λαλούν μου ότι με θεωρούν ένα ήρεμο και βολικό άνθρωπο! Ότι αμαν εν κοντά μου νοιώθουν να τους μεταφέρεται η ηρεμία μου και τούτο κάμνει τους καλό. Είμαστε όλοι μαζί κουλ!Την ηρεμία που την ήβραν εν καταλάβω. Αφού νοιώθω ότι το μυαλό μου βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση και αναστάτωση. Αναλύω τα πάντα, δεν αφήνω τίποτε να ππέσει χαμέ (γεια σου Γ. μου αν με διαβάζεις) και προσπαθώ συνέχεια να κάμω τους ασταμάτητους υπολογισμούς μου και να αποφασίσω για τα πάντα. Αλλά επειδή τούτα ούλλα γίνονται «που μέσα μου» μάλλον οι άλλοι εν το καταλάβουν.

Οι μεγαλύτερες εσωτερικές φουρτούνες προκύπτουν όταν πρόκειται να πάρω μιαν οποιαδήποτε απόφαση. Και το πρόβλημα αρχίζει που παλιά. Είχα το που γεννησιμιού μου ασπούμε. [Έλατο ;)]. Η μάμμα μου λαλεί με Χ» Μετανώσα. Και έχει δίκαιο. Που ήμουν δημοτικό οποιαδήποτε πρόσκληση για πάρτυ γενεθλίων ήταν η αφορμή να κάτσω πας την κκελλέ της. «Να πάω στα γενέθλια της Γιάννας ή να μεν πάω μάμμα»; Μεγάλο πρόβλημα: «Λαλεις να πάω»; «Εννα εν καλά; «Αν βαρεθω μάμμα;». Άτε εν θα πάω. Την επόμενη μέρα τα ίδια πάλε: «Να πάω ή να μεν πάω;», «Έννα μου αρέσει;». Στο τέλος με κάποιον τρόπο αποφάσιζα και είτε επήεννα είτε εν επήεννα. Φυσικά εν εμετάνιωνα για την απόφαση μου, αφού ήξερα ότι το σκέφτηκα καλά το πράμα. Έφα μιας φτομάδας ταλαιπωρία ήταν να περάσω και δεύτερη σκεφτόμενη αν έκαμα καλά;

Το «να παω, να μεν πάω» αντιμετωπίζω το φυσικά ως τωρά. Εξαιρούνται οι σταθερές μου συνήθειες. Δεν υπάρχει περίπτωση να ρισκάρω. Θέλω να διασφαλίζω την καλοπέρασή μου. Έτσι κάθομαι πάντα και κάμνω τους υπολογισμούς μου: που θα πάμε, ποιοι θα πάμε, τι μουσική παίζει, τι προσφέρεται για φαί ή ποτό, αν υπάρχουν αντιπάθειες στην παρέα, αν υπάρχει περίπτωση να με ξενερώσει κάποιος, αν θα περάσουμε καλά, αν θα περάσω καλύτερα αν δεν πάω κλπ κλπ κλπ. Το θετικό είναι όμως πως πάλε δεν αλλάζω γνώμη για την απόφαση που επήρα και τα νέα της επόμενης μέρας επιβεβαιώνουν τις υποθέσεις μου.

Πρόβλημα έχω και στο σούπερμάρκετ. Ειδικά στα σαμπουάν και κάθομαι και θωρώ τα και προσπαθώ πάλε να αποφασίσω ποιο να διαλέξω. Ένα στοιχείο που δυσχεραίνει τις προσπάθειές μου στην περίπτωση αυτή είναι το γεγονός πως δεν μπορώ με τίποτε να καταλάβω την αποτελεσματικότητα του προϊόντος. Εν ξέρω δηλαδή ποιο κάμνει καλό στα μαλλιά μου και ποιο όχι. Υπάρχουν σαμπουάν για κάθε τύπο μαλλιών, για να λάμπουν, για να φουντώνουν, για να κάθονται, για να σάσουν οι άκρες… Οι δοκιμές μου εν με οδηγήσαν σε κανένα συμπέρασμα. Το μόνο μου κριτήριο είναι η μυρωδιά.

Πριν πάω όμως στο σούπερ μάρκετ πρέπει να φκω που το σπίτι. Άρα βγαίνοντας πρέπει να αποφασίσω που ποιο δρόμο θα πάω! Τωρά ευτυχώς το σπίτι εν σε περιοχή που εν εχω πολλές επιλογές. Στο προηγούμενο που ήμουν όμως άρχιζα και εσκέφτουμουν πόθεν να πάω πριν φκω που το σπίτι. Δεξία ή αριστερά; Που τον κάτω δρόμο ή τον πάνω; Για να αποφασίσω σκέφτομαι την διαδρομή: έχει τίποτε ωραίο να δω, έχει τίποτε που εν θελω να δω, αν γίνονται έργα, αν εν δρόμος με υψηλα ποσοστά ατυχημάτων, αν θα εν πιο κρύο ή πιο ζέστη που τον άλλο δρομο, αν μου ταιριάζει σκηνοθετικά να περπατώ κείνη την ώρα στον συγκεκριμένο δρόμο…

Μετά που τούτα ούλλα πεινώ και πρέπει να φάω. Συνήθως το ζήτημα «τι θα φάμε» είναι λυμένο που την προηγούμενη νύχτα. Αφού βέβαια έχει μελετηθεί διεξοδικά(τι εφάμε τις προηγούμενες μέρες, τι χρειάζεται ο οργανισμός μας, τι υλικά έχουμε σπίτι, τι χρειαζομαστε, πόση ώρα έχουμε να διαθέσουμε). Σε περίπτωση όμως που έννε λυμένο γίνετε το εξής. Πιάνω όλους τους καταλόγους που έχουμε για ντελίβερι και τους χωρίζω σε κατηγορίες: γυράδικα, μαγειρευτά, κάτι πιο καλό, και πιο φαστφουντάδικα. Μετά αποφασίζω σε ποια κατηγορία θα επικεντρωθώ και φυλάω τα υπόλοιπα. Ακολούθως βλέπω που ποια έχω παραγγείλει ξανά και πια όχι. Μένω σ’ αυτά από τα οποία έχω ξαναπαραγγείλει. Τα άλλα τι τα κάμνω αφού εν παραγγέλλω ποττέ που τζιαμέ εν ξέρω. Για παν ενδεχόμενον μάλλον. Αφού περιοριστώ στα συνηθισμένα υπολογίζω πόση ώρα κάμνει το κάθε μαγαζί να μου φέρει το φαΐ μου. Ε και μετά προσπαθώ να δω τι θα φάω. Ανακαλώ τις γευστικές μου αναμνήσεις και κάθομαι και σκέφτομαι και σκέφτομαι και σκέφτομαι. Συνήθως ώσπου να αποφασίσω έρκεται και ο Γ. μου σπίτι και συνήθως ρωτά με «μα εν έφαες ακόμα;» και συνήθως λαλώ του «εσκέφτουμουν»…

Υπάρχει κάτι ακόμα. Κάτι που σκέφτομαι ξανασκεφτομαι αλλά τίποτε… Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω;

Μόνιμος σύνδεσμος 9 Σχόλια

Μα πόσοι είσαστε;

Μαΐου 12, 2008 at 1:04 μμ (Απορίες)

Έχω μιαν απορία άλυτη εδώ και καιρό. Προσπαθώ να βρω μια απάντηση, αλλά εν τα καταφέρνω.

Η απορία μου είναι η εξής: Γιατί μερικοί άνθρωποι όταν αναφέρονται στον εαυτό τους χρησιμοποιούν πληθυντικό; Σε τι εξυπηρετεί; Για παράδειγμα έρχονται στο μυαλό μου εκφράσεις του τύπου:»Εμείς εν σου κάμνουμε;» – » Εξίασες μας τέλεια» – «Εμάς εν μας μιλάς» και άλλες παρόμοιες. Ο ομιλών σε όλα τα παραπάνω παραδείγματα για κάποιους άγνωστους λόγους επιλέγει να χρησιμοποιήσει, αναφερόμενος στον εαυτό του, πληθυντικό αντί ενικό αριθμό. Μα γιατί όμως;

Γιατί να μεν πει «εγώ εν σου κάμνω;» ή «εξίχασες με τέλεια» κλπ. Η μόνη παρατήρηση που μπορώ να κάμω είναι ψυχολογική και συνεπώς αυθαίρετη και υποκειμενική. Παρατηρώ λοιπόν, πως ένα πρόσωπο επιλέγοντας να κάνει χρήση του πληθυντικού αριθμού αντί του ενικού, επιδιώκει την αποστασιοποίηση από τον εαυτό του και τα συναισθήματά του. Γιατί αν πει «εγώ εν σου κάμνω» είναι σαν να παραδέχεται ξεστομίζοντας αυτή τη φράση ότι όντως δεν μου κάμνει, κάτι που έχει μια αρνητική χροιά. (Όλοι θέλουμε να «κάμνουμε» για όλα). Επομένως, εντάσσοντας τον εαυτό του σε ένα υποτιθέμενο σύνολο του «εμείς» μοιράζεται την άρνηση με τους υπόλοιπους (φανταστικούς του συμπάσχοντες) και δεν εισπράττει μόνος του αυτό το βάρος. Η δύναμη της μάζας, ή του συνόλου καλύτερα, είναι γνωστή. Στην περίπτωση αυτή φαίνεται να χρησιμεύει και σαν ένα αποκούμπι (ακόμη και ανύπαρκτη). Όλα είναι πιο εύκολα όταν δεν βαραίνουν μόνο «εμένα», όταν έχω κάποιον «όμοιό μου» να μοιραστώ την «ανικανότητά μου»

Το δεύτερο που παρατηρώ είναι πως πολλαπλασιάζοντας κάποιος τον εαυτό του επιχειρεί να του προσθέσει κάποια ισχύ παραπάνω, για να υπερισχύσει απέναντι στον συνομιλητή του (στην απόρριψη που δέχεται από τον συνομιλητή του). Επωφελείται επομένως ξανά από τη δύναμη του ανύπαρκτου συνόλου.

Κι έτσι θυμάμαι τα τραγούδια που μας μεγάλωσαν : Κι αν είν’ αυτοί τριάντα θα γίνουμε σαράντα, κι αν είν’ αυτοί σαράντα θα γίνουμε πενήντα, εξήντα, εβδομήντα, ογδόντα, ενενήντα και δυο και τρεις χιλιάδες και τέσσερις και δέκα… ολαλαλα ολαλαλαλα ολαλαλα…

Εσείς τι νομίζετε;

Μόνιμος σύνδεσμος 10 Σχόλια

Σαν σήμερα έφυγε ο Αλέξανδρος Παναγούλης.

Μαΐου 1, 2008 at 11:18 μμ (Χωρίς κατηγορία)

Να το ποτίσεις

Μην κλαις για μένα

ας ξέρεις πως πεθαίνω

να με βοηθήσεις δε μπορείς.

Μα δες εκείνο το λουλούδι

για κείνο μαραίνεται σου λέω

Να το ποτίσεις.

Δεν έχω κάτι περισσότερο να πω. Μοιράζομαι ένα από τα ποιήματά του, γραμμένο στην απομόνωση τον Σεπτέμβρη του 1971.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε