Απώλεια

Σεπτεμβρίου 26, 2008 at 10:17 μμ (Χωρίς κατηγορία)

Έχει  καιρό να γράψω και εν τόσα πολλά τα πράματα που θέλω να φκάλω που μέσα μου που δυσκολεύκουμαι να βρω απο που να αρχίσω… Έχασα την Έλλη μου…το κουνελλάκι μου… εν αβάσταχτα δύσκολο… Έζησα θανάτους κι άλλων αγαπημένων μου προσώπων, συγγενικών, αλλά το να χάνεις φίλο σου εν πολλά διαφορετικό. Τις άλλες φορές υπήρχε ένας τρόπος να το δικαιολογίσω, να παρηγορηθώ, να νοιώσω καλύτερα, γιατί ήταν η μεγάλη ηλικία,  που τζιαμέ λαλείς «έτσι εν ο κύκλος της ζωής, ήταν η ασθένεια που τζιαμέ είπα «καλύτερα να φύει παρά να βασανίζεται έτσι»… Τωρά εν εχώ να πω τίποτε τζιαι εν τούτο το δύσκολο. Έχασαμε την τόσο ξαφνικά, με τόσο απαίσιο τρόπο, τόσο άδικα!

Η Έλλη ήταν ο καλύτερος άνθρωπος που γνώρισα ως τωρά. Ή Έλλη ήταν πάντα δίπλα μου, άκουε τα παράπονα μου, έκαμνε με να γελώ, εγελούσε με τα αστεία μου και γενικότερα έκαμνε με πάντα να νοιώθω καλά. Η Έλλη, που την εφώναζα κουνέλι, εκουβαλουσε μας άμα ήμασταν μεθυσμένες τζιαι έρκετουν μαζί μας στην τουαλέτα να μας περιθάλψει. Η Έλλη έκαμε μου το πιο ωραίο δώρο που μου εκάμαν ως τωρα τζιαι συγκίνησε με τζιαι έβαλα τα κλάματα. Τωρά κλαίω για άλλο λόγο…. Η Έλλη είχε ένα θαυμάσιο τρόπο να αγαπά τους φίλους της και να τους κάμνει να το ξέρουν.

Τωρά πρέπει να σκέφτουμαι ότι έτσι εν τα πράματα, ότι τίποτε εν αλλάζει και ότι οι ζωές μας συνεχίζονται. Και νευριάζω που πρέπει να μπαίνω σε τούτη την διαδικασία γιατί κάποιος το αποφάσισε!

Μόνιμος σύνδεσμος 2 Σχόλια