Τα όμορφα τραγούδια όμορφα καίγονται.

Οκτώβριος 12, 2008 at 2:51 μμ (Χωρίς κατηγορία)

Έκατσα χτες να δω το «Φεστιβάλ Τραγουδιού  Θεσσαλονίκης» και μπορώ να πω πως απογοητεύτηκα. Βλέπω και ακούω το πρώτο τραγούδι και αρχίζω να απορώ, βλέπω και ακούω και το δεύτερο τραγούδι και συνεχίζω να απορώ. Κ συνεχίζω έτσι και στα επόμενα. Κάθε φορά που τέλειωνε ενα περίμενα το επόμενο να σώσει τις ελπίδες μου για κάτι καλό, αλλά τίποτε. Το μόνο που μου άρεσε ήταν αυτό που τελικά πήρε το πρώτο βραβείο και το βραβείο σύνθεσης από την επιτροπή. Ευτυχώς, γιατί ήταν να φυρτώ. Λες όμως στους τυφλούς να βασιλεύει ο μονοφθαλμος; Τα τρία- τέσσερα τελευταία δεν τα άκουσα, γιατί έχασα το ενδιαφέρον μου και προτίμησα να πάω να κάμω ένα ωραίο ζεστό μπανάκι.

Λοιπόν, το ηχητικό αποτέλσμα, όπως το άκουγα από την τηλεόραση, ήταν τραγικό για τέτοια διοργάνωση. Οι περισσότερες συνθέσεις ήταν άκρως βαρετές και οι στίχοι θα έπρεπε να πάνε κατευθείαν στον παραγωγό της Τάμτας. Σκηνικά το κιτς δεν το γλυτώσαμε πάλε! Εντυπωσιάστηκα δε όταν το βραβείο ερμηνείας πήρε ένας τύπος, ο οποίος ήταν σταθερά μισό τόνο πάνω και οι παραφωνίες του μου θύμιζαν την Στέλλα Μπεζαντάκου και το «μπλουζάκι κολλητό μου». Τελοσπάντων, μπορεί να μεν άκουε καλά ο άνθρωπος και μπορεί αυτοί που αποφάσισαν να του δώσουν το «βραβείο ερμηνείας» να είχαν ακούσει το τραγούδι ηχογραφημένο, πράγμα που εγώ δεν έκανα, άρα ας μην συνεχίσω να κρίνω.

Προσπαθώ να καταλάβω με ποια κριτήρια έγινε η επιλογή των τραγουδιων ( με εξαίρεση το «Φανταστικό Ταγκό» που πήρε το βραβείο και πιστεύω πως το αξίζει ). Σε όσα τραγούδια άκουσα δεν βρήκα τίποτε ενδιαφέρον και δεν μπορούσα να σταματήσω να ρωτώ τον εαυτό μου και τον  Γ. μου κάθε φορά: «Τωρά τούτο έν ωραίο;». Δεν ξέρω πόσες αιτήσεις συμμετοχής είχαν υποβληθεί, αλλά ας πούμε ότι ήταν δύο χιλιάδες, δεν μου καθεται με τίποτε ότι από τόοοοοοσα τραγούδια αυτά ήταν τα δέκα καλύτερα που μπορούσε να επιλέξει μια επιτροπή. Και ναι θίγω θέματα αξιοκρατίας, γιατί προσωπικά άκουσα πολύ καλύτερα τραγούδια που είχαν σταλέι ( μαζί με το πενηντάευρο που απαιτείται για να δηλώσεις συμμετοχή ), αλλά και να μην άκουγα  πιστεύω ακράδαντα ότι έχουν σταλεί συμμετοχές πολύ πιο ωραίες.

Τα χάλια της μουσικής βιομηχανίας είναι γνωστά και είναι λυπηρό να βλέπεις πως ακόμα και σε τέτοιες διοργανώσεις, που κατά κύριο λόγο θα έπρεπε να ήταν ένας τρόπος για να βγαίνει στην επιφάνεια το έργο νέων και ταλαντούχων ανθρώπων, δεν υπάρχουν ή δεν θέλουν να υπάρχουν κριτήρια που να το αποφασίζουν, καθώς και να διαφυλάσσουν το φεστιβάλ από καχύποπτους και ιδιοτροπους τύπους σαν εμένα, που αυθόρμητα θα το χαρακτήριζαν πανηγυράκι. Εδώ θα ηθελα να πω πως τους κους. Γιοκαρίνη και Κοντογιαννιδη δεν τους κατατάσσω στο σύνολο των νέων ανθρώπων που έχουν αναγκη μια συμμετοχή στο φεστιβάλ και νομίζω πως μόνο η ματαιοδοξία τους τους έστειλε ως εκεί.  Ελπίζω να καταλάβαν ότι εστερήσαν μιαν ευκαρία από ένα νέο, που όπως όλοι οι μεγάλοι (ηλικιακά) καλιτέχνες  υποστηρίζουν, πολύ θα ήθελαν να βοηθήσουν.

Καλά ρε παιδί μου εν βλέπουν τι κάμνουν, εν καταλάβουν ότι κάτι πρέπει να γίνει επιτέλους με τη μουσική βιομηχανια (φακκά μου τουτος ο όρος) σε τούτη τη χώρα. Μόνο να φκαίνουν να κλαίουνται για τα χάλια μας και να υπόσχονται για να παρηγορηθούν ξέρουν. Γιατί ρε φίλε, όταν διοργανώνεις ένα φεστιβάλ και έχεις την ευκαρία να αλλάξεις λίο τα πράματα εν το κάμνεις ή γιατί εν το αφήνεις να γίνει; Ρητορικά ερωτήματα, καταδικασμένα να μείνουν αναπάντητα. Γιατί ωραία τραγούδια υπάρχουν, κάποιος να τα κάμει κάτι δεν υπάρχει (ναι, και εξαιρέσεις υπάρχουν ευτυχώς).

Μακαρι να ‘ναι καλά ο Έρωτας που βγήκε μετά τις συμμετοχές και έκαμε με να χαμογελάσω. Χαμογελάστε και ‘σεις, αν θέλετε!

Μόνιμος σύνδεσμος 8 Σχόλια

Οι δέκα εντολές [για το αυτοκίνητο version].

Οκτώβριος 9, 2008 at 3:18 μμ (Χωρίς κατηγορία)

(Αφιερωμένο)

1. Εγώ είμαι ο συνταξιδιώτης σου, μην λατρεύεις άλλους πλην εμού. Μεν θωρείς τους άλλους στα διπλανά αυτοκίνητα και ασχολήθου με όσους έχεις μες το δικό σου. Πάρτο απόφαση εν θα βρεις το άλλο σου μισό επειδή σου γυάλισε και βουράς τον που πίσω.

2. Μην κάνεις τον εαυτό σου είδωλο, μην νομίζεις πως όπως και να οδηγάς «καλά εννα φτάσουμε». Δείξε την απαραίτητη προσοχή, κρατώντας πάντα απόσταση ασφαλείας απο φορτηγά, λεωφορεία και όποιοδήποτε άλλο όχημα απειλητικού μεγέθους.

3. Μήν επικαλείσαι μάταια το γκάζι, πάτα το όσο χρειάζεται τζιαι έννε ανάγκη να πετάσουμε.

4. Αν νυστάζεις, αν είσαι πίττα ας είσαι ταπεινός. Δέξου την αδυναμία σου και μην με ανεβάζεις στα πεζοδρόμια.

5. Ου κλάννεις σαν αναίσθητος.

6. Ου ρέυεσαι σαν χτηνό.

7. Ουκ ανοίγεις τα παράθυρα προκαλώντας ανέμους 15 μποφόρ στο εσωτερικό του οχήματος.

8. Τα χέρια σου κράτα τα στο εσωτερικό του οχήματος. Σεβάσου τις «αισθητικές απόψεις» της συνεπιβάτιδός σου.

9. Ου τταππώνεις το ράδιο, όταν τα ηχεία σου μισοκρέμμουνται και δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν.

10. Κάμε μια προσπάθεια να μεν μου λουσεις τίποτε απ’ όσα πίνεις, τρώεις ή καπνίζεις.

υ.γ : Ευχαριστώ το «αγορί μου, στολίδι μου», που το έβαλε σκοπό να μου «φκάλει τον φόο μου» (όπως είπε) και να μου τσακρίσει τα νεύρα μου (όπως λέω) καθώς και τις αγαπημένες μου φοβίες για την έμπνευση.

ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΒΑΛΛΩ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑΤΑ!! ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΜΕ ΤΟΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΑΘΚΙΑΣΕΡΟΣΥΝΗΣ ΕΝΝΑ ΜΑΘΩ ΚΑΙ ΝΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ!!

Μόνιμος σύνδεσμος 7 Σχόλια