For girls!

Αύγουστος 31, 2008 at 7:28 μμ (Ιδιοτροπίες)

Γλυκά μου κοριτσάκια, θέλω να μου κάμετε μια μεγάλη χάρη. Σας παρακαλώ πολύ, την επόμενη φορά που τα βήματά σας θα σας οδηγήσουν σε μια τουαλέτα σκεφτείτε με! Μην ξεχνάτε να εξαφανίσετε τα βρωμερά ίχνη σας.

1. Μήν πετάτε τα χαρτάκια σας έξω που τον κάλαθο, ενώ έχει ακόμα χώρο να τα βάλετε μέσα.

2 . Καλό και φρόνιμο θα ήταν, τις δύσκολες μέρες, να τυλίγετε την σερβιετούλα σας την ολογαίματη στο περιτύλιγμά της, ή με ένα κομμάτι χαρτί υγείας. Δεν θέλω να μάθω όλα τα χρώματα αίματος περιόδου.

3 . Την ίδια πρακτική μπορέιτε να εφαρμόσετε και με το χαρτι που χρησιμοποιείτε, για να σκουπιστείτε εκείνες τις μέρες.

4. Φαντάζομαι δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συμβουλές για την διατήρηση της καθαριότητας του «καθίσματος» της λεκάνης. Εν τζιαι είμαστεν άντρες! (Πώς τα καταφέρνουμε όμως;)

4. Εεεε! Καζανάκι!!!

Βρωμιάρες!

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος 7 Σχόλια

Mεν σιασιάρεις!

Ιουλίου 24, 2008 at 9:18 μμ (Ιδιοτροπίες)

Πέ μου ένα καλό λόγο που άμα είσαι σταματημένος στο κόκκινο τζυλάς σιγά σιγά μπροστά ώσπου να καταλήξεις μες τη μέση του δρόμου όπως τον ηλίθιο! Επίσης πέ μου τζιαι γιατί αμά θέλεις να φκεις που την πάροδο πάεις πάλε ως την μέση του δρόμου όπως τον ηλίθιο!

Μόνιμος σύνδεσμος 1 σχόλιο

Μουρ-μουρ-μουρμουρώ!

Ιουνίου 16, 2008 at 7:29 μμ (Ιδιοτροπίες)

1. Εθνική Ελλάδος γεια σου. Στο καλό να πάεις. Εν πειράζει καθόλου που εν εθριάμβευσες πάλε. Μεν σου πω και καλύττερα γιατί ήταν να μας τα πρίσουν μέχρι αηδίας.

2. Τώρα όλοι θα πιουν καφέ ξενερουά και όχι βιεννουά. χιχιχι

3. Επέρασα ένα φριχτό μεθύσι την προηγούμενη βδομάδα. Εσυνδύασα τα ποτά μου με ένα προφιτερόλ ληγμένο 2 ημερών. Επαραμιλούσα ότι θέλω να πάω στο νοσοκομείο να μου βάλουν όρρο.

4. Ο Γ. μου έχει εξεταστική. Βαρκούμαι και βλέπω dvd ούλη μέρα, αλλά εν είδα και τίποτε που με ενθουσίασε για να σας το πω.

5. Ψάχνω δουλειά. Ειδικά μια συγκεκριμένη θέλω την πάαααρα πολλά. Εν μου απαντήσαν ακόμα. Ελέγχω κάθε μισάωρο τα email μου.

6. Πρέπει να ψαχτώ κι αλλού. Που όμως;

7. Επείραζε να έχω παπά Κροίσο να μου ανοίξει «κάτι δικό μου»; χαχαχα

8. Εχτές εκαθάρισα για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου καλαμάρι. Φρίκη. Ελέρωσα 2 μπλούζες και ενεκάτσιασα όσο δεν φαντάζεστε. Εκατάφερα τα όμως. Έφκαλα και τα μάθκια τους. Μπλιαχ.

9. Άκουσα πως στην Κύπρο έννα κάμουν επιμορφωτικά μαθήματα νέων ελληνικών για τους φιλολόγους. Να κάμουν και για τους δημοσιογράφους πέρκι μάθουν να κλίνουν και τίποτε σωστά.

10. Επήραν την γιαγιά μου στον γιατρό τζιαι είπε τους πως το γάλα δεν βοηθά στην οστεοπόρωση τελικά.

11. Θέλω να ήμουν 10 χρονών τζιαι να έπαιζα νεροπόλεμο μες τη γειτονιά!

Μόνιμος σύνδεσμος 4 Σχόλια

Διακοπές; Χμ..

Ιουνίου 3, 2008 at 10:21 μμ (Ιδιοτροπίες)

Έτσι όπως τα καταφέραμε πάλε θα περάσουμε το καλοκαίρι μας στην Κύπρο. Τα Κουφονήσια, η Βενετία, το Κεδρόδασος και όλα όσα ονειρευόμασταν τις κρύες νύχτες του χειμώνα επήαν περίπατο. Εν πειράζει η αναβολή εν μες το αίμα μας… Του χρόνου αγάπη μου! Του χρονου θα τα καταφέρουμε! Θα προγραμματιστούμε καλύτερα και δεν θα αναλάβουμε να προσέχουμε με κάττους με σσιύλους. Τουλάχιστον έννα παν διακοπές οι γονιοί μας και έννα δούμε τις φωτογραφίες! χαχαχα! Έτσι, θα είμαστε για ένα ολόκληρο μήνα στην Κύπρο…

Έ τζιαι τι έννα κάμουμε; Που να πάμε; Θέλω κάτι ξεχωριστό! Κάτι ωραίο! Όμορφο! Συναρπαστικό!Θέλω να νιώσω τουρίστας στον τόπο μου! Μπορώ; Θέλω να δω κάτι που εν εξαναείδα! Θέλω να πιάσω το αυτοκινητούι μου, το τσιατηρούι μου, το αντιηλιακό μου τζια να γιολλάρω!Βρούμ βρούμ!!!

Μόνιμος σύνδεσμος 2 Σχόλια

Κάνε μια ευχή!

Μαΐου 27, 2008 at 10:12 μμ (Ιδιοτροπίες)

Κανονικά εννα έπρεπε να είσιε κάποιο τρόπο, άμα βαρκούμαστε να χρησιμοποιήσουμε και τα 2 μας χέρια για να γράφουμε στο πληκτρολόγιο, να γράφουμε με το μάους-ποντίκι. Να έσιει ένα κουτούι, όπως έσιει για την υπολογιστική και να πατούμε τα γράμματα.

Μόνιμος σύνδεσμος 4 Σχόλια

Προσοχή! Δίλημμα! Με συγχωρείτε εκ των προτέρων.

Μαΐου 19, 2008 at 2:50 μμ (Εγώ κι ο κόσμος, Ιδιοτροπίες)

΄Οσοι εν με ξέρουν καλά λαλούν μου ότι με θεωρούν ένα ήρεμο και βολικό άνθρωπο! Ότι αμαν εν κοντά μου νοιώθουν να τους μεταφέρεται η ηρεμία μου και τούτο κάμνει τους καλό. Είμαστε όλοι μαζί κουλ!Την ηρεμία που την ήβραν εν καταλάβω. Αφού νοιώθω ότι το μυαλό μου βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση και αναστάτωση. Αναλύω τα πάντα, δεν αφήνω τίποτε να ππέσει χαμέ (γεια σου Γ. μου αν με διαβάζεις) και προσπαθώ συνέχεια να κάμω τους ασταμάτητους υπολογισμούς μου και να αποφασίσω για τα πάντα. Αλλά επειδή τούτα ούλλα γίνονται «που μέσα μου» μάλλον οι άλλοι εν το καταλάβουν.

Οι μεγαλύτερες εσωτερικές φουρτούνες προκύπτουν όταν πρόκειται να πάρω μιαν οποιαδήποτε απόφαση. Και το πρόβλημα αρχίζει που παλιά. Είχα το που γεννησιμιού μου ασπούμε. [Έλατο ;)]. Η μάμμα μου λαλεί με Χ» Μετανώσα. Και έχει δίκαιο. Που ήμουν δημοτικό οποιαδήποτε πρόσκληση για πάρτυ γενεθλίων ήταν η αφορμή να κάτσω πας την κκελλέ της. «Να πάω στα γενέθλια της Γιάννας ή να μεν πάω μάμμα»; Μεγάλο πρόβλημα: «Λαλεις να πάω»; «Εννα εν καλά; «Αν βαρεθω μάμμα;». Άτε εν θα πάω. Την επόμενη μέρα τα ίδια πάλε: «Να πάω ή να μεν πάω;», «Έννα μου αρέσει;». Στο τέλος με κάποιον τρόπο αποφάσιζα και είτε επήεννα είτε εν επήεννα. Φυσικά εν εμετάνιωνα για την απόφαση μου, αφού ήξερα ότι το σκέφτηκα καλά το πράμα. Έφα μιας φτομάδας ταλαιπωρία ήταν να περάσω και δεύτερη σκεφτόμενη αν έκαμα καλά;

Το «να παω, να μεν πάω» αντιμετωπίζω το φυσικά ως τωρά. Εξαιρούνται οι σταθερές μου συνήθειες. Δεν υπάρχει περίπτωση να ρισκάρω. Θέλω να διασφαλίζω την καλοπέρασή μου. Έτσι κάθομαι πάντα και κάμνω τους υπολογισμούς μου: που θα πάμε, ποιοι θα πάμε, τι μουσική παίζει, τι προσφέρεται για φαί ή ποτό, αν υπάρχουν αντιπάθειες στην παρέα, αν υπάρχει περίπτωση να με ξενερώσει κάποιος, αν θα περάσουμε καλά, αν θα περάσω καλύτερα αν δεν πάω κλπ κλπ κλπ. Το θετικό είναι όμως πως πάλε δεν αλλάζω γνώμη για την απόφαση που επήρα και τα νέα της επόμενης μέρας επιβεβαιώνουν τις υποθέσεις μου.

Πρόβλημα έχω και στο σούπερμάρκετ. Ειδικά στα σαμπουάν και κάθομαι και θωρώ τα και προσπαθώ πάλε να αποφασίσω ποιο να διαλέξω. Ένα στοιχείο που δυσχεραίνει τις προσπάθειές μου στην περίπτωση αυτή είναι το γεγονός πως δεν μπορώ με τίποτε να καταλάβω την αποτελεσματικότητα του προϊόντος. Εν ξέρω δηλαδή ποιο κάμνει καλό στα μαλλιά μου και ποιο όχι. Υπάρχουν σαμπουάν για κάθε τύπο μαλλιών, για να λάμπουν, για να φουντώνουν, για να κάθονται, για να σάσουν οι άκρες… Οι δοκιμές μου εν με οδηγήσαν σε κανένα συμπέρασμα. Το μόνο μου κριτήριο είναι η μυρωδιά.

Πριν πάω όμως στο σούπερ μάρκετ πρέπει να φκω που το σπίτι. Άρα βγαίνοντας πρέπει να αποφασίσω που ποιο δρόμο θα πάω! Τωρά ευτυχώς το σπίτι εν σε περιοχή που εν εχω πολλές επιλογές. Στο προηγούμενο που ήμουν όμως άρχιζα και εσκέφτουμουν πόθεν να πάω πριν φκω που το σπίτι. Δεξία ή αριστερά; Που τον κάτω δρόμο ή τον πάνω; Για να αποφασίσω σκέφτομαι την διαδρομή: έχει τίποτε ωραίο να δω, έχει τίποτε που εν θελω να δω, αν γίνονται έργα, αν εν δρόμος με υψηλα ποσοστά ατυχημάτων, αν θα εν πιο κρύο ή πιο ζέστη που τον άλλο δρομο, αν μου ταιριάζει σκηνοθετικά να περπατώ κείνη την ώρα στον συγκεκριμένο δρόμο…

Μετά που τούτα ούλλα πεινώ και πρέπει να φάω. Συνήθως το ζήτημα «τι θα φάμε» είναι λυμένο που την προηγούμενη νύχτα. Αφού βέβαια έχει μελετηθεί διεξοδικά(τι εφάμε τις προηγούμενες μέρες, τι χρειάζεται ο οργανισμός μας, τι υλικά έχουμε σπίτι, τι χρειαζομαστε, πόση ώρα έχουμε να διαθέσουμε). Σε περίπτωση όμως που έννε λυμένο γίνετε το εξής. Πιάνω όλους τους καταλόγους που έχουμε για ντελίβερι και τους χωρίζω σε κατηγορίες: γυράδικα, μαγειρευτά, κάτι πιο καλό, και πιο φαστφουντάδικα. Μετά αποφασίζω σε ποια κατηγορία θα επικεντρωθώ και φυλάω τα υπόλοιπα. Ακολούθως βλέπω που ποια έχω παραγγείλει ξανά και πια όχι. Μένω σ’ αυτά από τα οποία έχω ξαναπαραγγείλει. Τα άλλα τι τα κάμνω αφού εν παραγγέλλω ποττέ που τζιαμέ εν ξέρω. Για παν ενδεχόμενον μάλλον. Αφού περιοριστώ στα συνηθισμένα υπολογίζω πόση ώρα κάμνει το κάθε μαγαζί να μου φέρει το φαΐ μου. Ε και μετά προσπαθώ να δω τι θα φάω. Ανακαλώ τις γευστικές μου αναμνήσεις και κάθομαι και σκέφτομαι και σκέφτομαι και σκέφτομαι. Συνήθως ώσπου να αποφασίσω έρκεται και ο Γ. μου σπίτι και συνήθως ρωτά με «μα εν έφαες ακόμα;» και συνήθως λαλώ του «εσκέφτουμουν»…

Υπάρχει κάτι ακόμα. Κάτι που σκέφτομαι ξανασκεφτομαι αλλά τίποτε… Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω;

Μόνιμος σύνδεσμος 9 Σχόλια

Έλα ρε Χαραλάμπη να σε παντρέψουμεν!

Απρίλιος 7, 2008 at 10:18 μμ (Ιδιοτροπίες)

Το πρόβλημα μου σήμερα εν οι γάμοι. Βασικά εν ούλλη η διαδικασία που οδηγεί στον γάμο, η οποία περιλαμβάνει, απ’ όσο ξέρω, τις εξής φάσεις:

1. τραπέζι γνωριμίας συμπεθέρων

2. λογιάσματα, όπου έρκουνται και άλλοι συγγενείς, ανάλογα με τις ορέξεις του καθενός

3. χαρτώματα, ή Party αρραβώνων, γιατί εκσυγχρονιζούμαστεν σιγά-σιγά

4. γάμος στην εκκλησία και μετά «δεξίωση» σε κανένα ξενοδοχείο (εν πιο χάι), στο Παβίλιον, στον Τρίκκι και σε άλλα διάφορα που η μνήμη μου έκαμε μου την χάρη να μεν τα συγκρατήσει.

Θέλω να πω ότι δεν είμαι ενάντια στον γάμο, τζιαι γω θέλω κάποτε να έβρω έναν καλό παιδί να με πάρει, αλλά γυρίζει μου με τον τρόπο που γίνονται (και τα προηγούμενα στάδια).

Για το πρώτο σημείο δεν έχω ενστάσεις. Εν μου φαίνεται και πολλά διασκεδαστική φάση, αλλά εν να τους αφήκουμε έτσι τους συμπεθέρους; Πρέπει να γνωριστούν. Άσε που συνήθως μιαν χαρά παίρνουν την οι γονιοί άμαν κάμουν συμπεθέρους. Τωρά για ποιο λόγο σιέρουνται ενι ξέρω. Δυσκολεύκουνται να κάμουν γνωριμίες; Σιέρουνται που μεγαλώνει η οικογένεια τζιαι έννα έχουν τζ άλλους στην λίστα για κοινωνικό σχολιασμο; Γιατί εν νομίζω να εν ούλλοι αγαπημένοι. Τελευταία άκουσα και την φράση «γιατί εν ό, τι της καβλώσει της συμπεθεράς;» Χα χα και χαχαχαχαχαχα και ξανά χαχαχαχαχα!
Νομίζω ότι σε τούτη την φάση (μπορεί να είναι και στη 2 και κάμνω λάθος) που ο γαμπρός παίρνει και λουλούδια και δαχτυλίδι. Νομίζω τα λουλούδια εν για την πεθερά, για το καλόπιασμα! Ε το δαχτυλίδι εν για την τυχερή!

Πάμε στο δεύτερο τωρά. Το τραπέζωμα για τους συγγενείς, νούννες, τατάες, άτε τζιαι γείτονες! Α! αν δεν έγινε η απονομή των λουλουδιών στην πρώτη φάση γίνεται τωρά. Τούτο το σημείο ενι ξέρω αν το κάμνουν πολλοί. Απ’ ότι εκατάλαβα μπορείς να καλέσεις λλίους, μπορείς τζιαι πολλούς. Εξάρτάται από το πόσο «ανοιχτόκαρδος» λέμε τώρα άνθρωπος είσαι! Εσύ, η μάμμα σου, ο άντρας σου, η γυναίκα σου, τα πεθερικά σου, η θκεια σου… Τελοσπάντων, έρκεται η συνοπαρτζιά τρώτε, πίνετε, ρίφκετε και κανένα χωρό αν είσαστε χορευταράες σαν το σόι μου! Επιπλέον, θέλω να σημειώσω πως αν τούτο ούλλο το παναύριν κάμνεις το σπίτι σου τραμπάρεις και τις θείες, ξαδέρφες και λοιπά να έρτουν να μαειρέψετε.

Μέρος τρίτο και χειρότερο κατά την γνώμη μου. Καθώς και εντελώς αχρείαστο. Θα μπορούσε εκτός και από party αρραβώνων, όπως λέγεται τελευταία, να μετονομαστεί σε «σινάουμεν λίρες μέρος πρώτο, του χρόνου ελάτε να μας τες σιονόσετε πάλε». Δαμέ θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχουμε πάλε γάμο, μόνο που η νύφη εν φορεί νυφικό, αλλά βραδινό φόρεμα, το οποίο ετράβησε πολλά ώσπου να το πετύχει. Ε τζιαι το κοστούμι του γαμπρού, είναι προς το παρόν ένα απλό κοστούμι καθώς δεν συνοδεύεται από τον επιθετικό προσδιορισμό «γαμπριάτικο». Πρόκειται λοιπόν για έναν ψευδογάμο. Πέρα που την έλλειψη νυφικού και γαμπριάτικου κουστουμιού, ούλλα τα άλλα γίνουνται με τον ίδιο τρόπο που θα γίνουν τζιαι στον γάμο. Προσκλητήρια, εντελώς κακόγουστα τζιαι αντιαισθητικά τις παραπάνω φορές, κεραστικά, διακοσμήσεις κιτς, άγχος των μανάων τι να φορήσουν, λίρες που τους συγγενείς, κοντινούς, μακρινούς, οικογενειακούς φίλους, συναδέλφους του καθενός από τους εμπλεκόμενους (μάμα, παπάς, εσύ, το ταίρι, πεθερά, πεθερός), φίλους των κουμπάρων, της αρφής, του αρφού, της κουνιάδας…

Έφτασεν η ώρα του γάμου! Αρχικά «ντύνουμε» την νύφη ή τον γαμπρό, ανάλογα με το ποιος εν ο «δικός μας». Τούτη η διαδικασία ομολογώ αρέσκει μου πολλά, ίσως επειδή εν η μόνη που καταφέρνει να διατηρεί την καθαρότητά της ακόμα. Αν εκσυγχρονιστεί με όποιονδήποτε τρόπο εν θα μου αρέσκει όυτε τούτη η φάση. Μετά πάμε στην εκκλησία. Χωρίς σχόλια. Τζιαι μετά παν ούλλοι στον χώρο που θα γίνει η δεξίωση. Εν το ίδιο όπως στα χαρτώματα. Άτε το πολλύ να έσιει 1000 καλεσμένους παραπάνω. Συνήθως επικρατεί ένας ψιλοχαμός. Στέκεσαι ουρά να σιερετήσεις τζιαι φκένει η πίστη σου! Το καημένο το ζεύγος τι να πει όμως που πρέπει να στέκει τζιαμέ κάμποσες ώρες τζιαι να επανάλαμβάνει ασταμάτητα «ευχαριστούμεν», «ευχαριστούμεν», «ευχαριστούμεν», «Ω! τζιαι στα δικά σας». Έν θα τους λυπηθώ πολλά όμως γιατί εθέλαν τα τζιαι επάθαν τα. Άσε που αμα πάεις να σιερετήσεις αρπάζουν σε τζιαι ούλλοι να σε φιλήσουν, γνωστοί – άγνωστοι.

Επιπλέον, ως καλεσμένος σε ένα γάμο πρέπει να υποστείς τζιαι την ταλαιπωρία της γνωριμίας με τους άγνωστους σου συγγενεις. Γιατί τζείντην μέρα εν ούλλοι χαρούμενοι τζιαι η μάμα σου τραβολοά σε να δεις τον θείο σου τον Αντρίκκο, τη θεία σου την Ρίτσα, την Νίτσα. Αλλά δεν φτάνει μόνο να τους δεις πρέπει να απαντήσεις και στις κλασικές ερωτήσεις τύπου: «ίντα μπου κάμνεις», «μα εμεινες τζεικάτω». Ε τζιαι επειδή το έσιει τζιαι η μέρα ακολουθούν τζιαι οι αδιακρισίες: «εσύ έσιεις κανένα παιδί», «άτε τωρά που είσαστε μιτσιοί ακόμα» κλπ. Θα τα αφήσω ασχολίαστα, καθώς και τις προθέσεις των ανακριτών αυτού του τύπου.

Συνεχίζω. Το πιο ενοχλητικό σε τούτον ούλλον το παναύριν είναι για μένα η ορχήστρα του γάμου τζιαι τα αταίρκαστα για την μέρα τραγούδια που παίζουν. Επήα σε ένα γάμο πέρσι, με την ορχήστρα μίσιμου του Σταματάρη, κάτι που εθεωρείτουν τζιαι μες τα ατού της βραδυάς. Μα εν δυνατόν να παίζουν τόσα ζειμπέκικα;;;; Εν τραγούδια τούτα που ταιρκάζουν σε γάμο;»Μάααανα μην λυπάααασαι, μάααανα μην με κλαις», «Θεε μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθαααάνω και του θανάτου μου γενέθλια να καααάνω». Εκτός φυσικά από το χάλια ρεπερτόριο, συνήθως είναι πέρα για πέρα ενοχλητικό τζιαι το ηχητικό αποτέλεσμα. Τωρά πως το ανέχουνται κάποιοι άνθρωποι τούτον το κατσιάρισμα, πάλε ενι ξέρω. Τελευταία υπάρχει και μια νέα μόδα που επιτάσσει αντί ορχήστρα να έσιεις dJ. Εν επήα σε έτσι γάμο γι’ αυτό δεν έχω να κάμω κανένα σχόλιο. Πάντως εν μου αρέσκει τζιαι πολλά η ιδέα.

Καταλήγοντας θέλω να πω πως το είδος του γάμου που θα κάμεις αντανακλά την κοινωνική σου θέση, όπως όλοι θα γνωρίζεται, τζιαι ούλλοι προσπαθούν να δειχτούν όσο πιο επιδειχτικά γίνεται. Αποτελέσματα αυτού του σιωπηλού ανταγωνισμού δειξίματος είναι:

1. ατέρμονη τρφοδότηση του κακού γούστου: πορτοκαλί φκιόρο στην ανθοδέσμη της νύφης, πορτοκαλιά καρδιούλα στο προσκλητήριο, πορτοκαλί μαντιλούι στο πoυκάμισο του γαμπρού, πορτοκαλί αυτοκολλητούι στα κεραστικά, και πολλές άλλες πορτοκαλί νότες στην ατμόσφαιρα. Τα υπόλοιπα χρώματα και οι κακόγουστοι συνδυασμοί δεν εξαιρούνται.

2. διαρκής αναπαραγωγή τούτης ούλλης της κατάστασης «γάμος», γιατί είμαστεν τζιαι ανταγωνιστικοί τζιαι εν θελούμε να κάμουμε τίποτε λλιόττερο που τους άλλους.

3. Δυνητική ανακύκλωση των λιρών των κυπριακών οικογενειών: έβαλες μου θα σου βάλω, βάλλω σου για να μου βάλεις, να σου βάλω να μου βάλεις.

Έτσι, συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε πως «εδώ ο κόσμος χάνεται τζιαι οι Κυπραίοι παντρέυκουνται».

υστερόγραφο: όποιος θέλει να παντρευτεί υπάρχουν τζι’ αλλοι τρόποι!

Α! Εξέχασα να πω πως άμα τελειώσει ο γάμος η νύφη τζιαι ο γαμπρός παν τζιαι ππέφτουν τέζα γιατί εφκήκεν ο κώλος τους!

Μόνιμος σύνδεσμος 4 Σχόλια

Αγιά Μαρίνα τζιαι τζυρά που ποτζιοιμίζεις τα μωρά, έλα πάρμε τζιαι μένα σε παρακαλώ.

Απρίλιος 3, 2008 at 12:05 πμ (Ιδιοτροπίες)

Ούφου βαρκούμαι! Βαρκούμαι πολλά. Ήρτα να γραψω λίο να ποσκολιστώ να περάσει κι ώρα. Πάλε εν έκαμα τζείνα που ήθελα να κάμω σήμερα. Εν επήρα τα βιβλία πίσω στη βιβλιοθήκη, ως συνήθως δηλαδή, και εν εθκιέβασα όσο θα ήθελα. Ε φυσικά άμα ξυπνώ η ώρα 2 το μεσημέρι πως να τα κάμω;; Εν μεγάλο πρόβλημα τούτο. Τζιαμέ που έσασα μια χαρά το εσωτερικό μου ρολόι και ξυπνούσα σαν καλή κοπέλα η ώρα 10 και η ώρα 11, έκαμα 2-3 ξενύχτια τζιαι ήρταν ούλλα πούκουππα. Άλλαξε και η ώρα φυσικά, έτσι για να πω τζιαι μια δικαιολογία. Το καλό είναι ότι θωρώ τον Αυτιά λίο το πρωί και γελώ και νευριάζω ταυτόχρονα. Ενδιαφέρον συναίσθημα. Εν σαν το σταυροδρόμι της Αρετής και της Κακίας. Εγώ έτσι όπως είμαι τζείνη την ώρα στέκουμαι μες την μέση και χάσκω. Πρέπει να κάμω κάτι με τον ύπνο μου. Πίνω τσάι χαμομήλι, αλλά εν με πιάνει. Το θκιέβασμα έν με βοηθά, γιατί θέλω να κρατώ σημειώσεις και εν μπορώ να το κάμνω ππέσοντας. Ξυπνητήρι βάλλω αλλά παίζω πελλό. Σήμερα εχτυπούσε κάθε 8 λεπτά που η ώρα 12 ως τις 2. Πάλε καλά που άμα ξυπνήσω εν τεμπελιάζω ούτε λεπτό μες το κρεβάτι, πετάσσουμε ίσια πάνω. Ευτυχώς που εν έχω και την έννοια της δουλειάς, γιατί δουλεύκω σπίτι μου. Τζιαι θέλω επίσης να καπνίζω πιο λλίο. Κάμνω 3 τσιγάρα μόνο τζιαι μόνο με τον καφέ μου το πρωί (μετά εν τα μετρώ). Το πρώτο ούτε που το νιώθω τζαι πάω απ’ ευθείας στο δεύτερο. Ε τζιαι μετά κάμνω άλλο ένα έτσι για να το απολαύσω. Σήμερα λαλώ αφού τον πρώτο μου στόχο (να ξυπνήσω η ώρα 12) εν εκατάφερα να τον πετύχω, ας προσπαθήσω τουλάχιστον να πετύχω τον δεύτερο (να ελαττώσω το κάπνισμα) να κάμω τζιαι κάτι σωστά. Ε έκαμα τα σιόνι. Εν εκάπνισα για 2 ώρες μετά το ξύπνημα και μετά το πρώτο, εξίασα και το στόχο και τους πνεύμονες μου και ούλλα. Αύριο εννά το γράψω πας το σιέρι μου να το βλέπω να το θυμούμαι. Α ωραία ήρτεν ο Γ. μου σπίτι. Πάω να χαζέψουμε…
Αν ξέρει κανένας κανένα τρόπο να ρυθμιστώ και να ξυπνώ φυσιολογικά να μου τον πει. Αρνούμαι όμως να μετρήσω αρνάκια!

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ο Γιώργος Νταλάρας κι εγώ ή Εγώ κι ο Γιώργος Νταλάρας.

Μαρτίου 31, 2008 at 2:45 μμ (Ιδιοτροπίες)

Τραγουδώ για την Άμυνα τραγουδώ για την Κύπρο. Πρώτη αίσθηση συναυλίας, πρώτη δόση, κάπου στα οχτώ, ίσως και αργότερα, ίσως και νωρίτερα όμως. Και η αντίληψη που δημιουργήθηκε πως μεγαλώνοντας οι συναυλίες θα είναι καλύτερες. Γιατί θα ξέρω όλα τα τραγούδια και θα πίνω με τους φίλους μου μπίρες, σαν αυτούς εκεί πίσω…

Ο κύριος Νταλάρας είναι ένας πολύ καλός τραγουδιστής, μα και καλός άνθρωπος που αγαπάει τη Κύπρο, τη δική μου. Οι γονείς μου και οι φίλοι τους τον συμπαθούν και παίρνουν τους δίσκους του. Μου φαίνεται πως μάλλον μ’ αρέσει. Το «μη μιλάς μη γελάς κινδυνεύει η Ελλάς» αρέσει πολύ στον πατέρα μου και σε μένα. Πιο πολύ όμως μ’ αρέσει το «Ελλάς, Ελλάς μίλα μας και μην μας αγαπάς»….Βγάλανε δίσκο μαζί και τον ακούω όλη μέρα στο γουόκμαν κι η μαμά μου φωνάζει γιατί δεν κάνει λέει να ασχολούμαι μ’ αυτό το πράγμα στο δρόμο. Νομίζει πως θα με πατήσει κανένα αμάξι.

Όταν αρχίζω να ερωτεύομαι, ούτε θυμάμαι ποιον πότε και γιατί, έχω την επιθυμία να ακούω χιλιάδες τραγούδια. Κάτι να παρακινήσει και να τροφοδοτήσει την ευφορία μου…

Την καταβρίσκω με τη «φαντασία». Πρέπει να το προσέξω αυτό. Πολλές φορές η φαντασία μάς μας κάνει να βλέπουμε τα πράγματα, αλλιώς από αυτό που είναι στ’ αλήθεια. Αφού το λέει το τραγούδι του Νταλάρα «δεν φταις εσύ. Η φαντασία μου θα φταίει. Η φαντασία μου που σ’ έφτιαξε όπως ήθελε αυτή, η φαντασία μου που χρόνια με γελούσε». Τρομαχτικό.

Πάντως στα χρόνια που περνούσαν είδα πως όντως ο Γιώργος Νταλάρας είναι καλός άνθρωπος που δείχνει με κάθε ευκαιρία την αγάπη του και εκφράζει τη συμπαράσταση του στο αγαπημένο μου νησί, που έχει μοιραστεί στα δύο…

Μες το κατακαλόκαιρο, ωραία που είναι, μου δημιουργούνται κάποιες δεύτερες σκέψεις. Χτες ο Α. είπε πως ο Νταλάρας είναι θεατρίνος και πως για να μας τραβήξει το ενδιαφέρον και να δείξει πόσο πολύ καλός είναι θα έμπαινε μέχρι και σε βάρκα για να φτάσει στην Κύπρο. Αυτό που λέμε για τα μάτια του κόσμου. Λες να έχει δίκαιο; Μπορεί και ναι, μάλλον σίγουρα. Αρχίζω να τον αντιπαθώ. Μου φαίνεται πολύ καλός για να ναι αληθινός. Και τι θέλει αυτός να ανακατεύεται μες τα πόδια μας όλη μέρα. Ας ασχοληθεί με κάτι άλλο. Δεν έχει να κάνει τίποτ’ άλλο πια; Για πες κανένα καλό τραγούδι ρε Νταλάρα που όλο βλακείες λες τώρα τελευταία. Κι αυτή η φωνή σου η τσιριχτή κι οι φλέβες που πετάγονται τόσο πολύ που σκίζεσαι να τραγουδήσεις. Έχω και δύσκολη εφηβεία!

Δύσκολα περνούσαμε στην Κύπρο το 2004 και πιο δύσκολα τον Απρίλιο. Είχα και γενέθλια κι ευτυχώς καλά περάσαμε εκείνη τη μέρα, με τον Α. πάλι. Δύσκολα περνούσαμε που λες, γιατί είχαμε να ψηφίσουμε, ναι ή όχι. Εγώ ναι είπα. Όμως και σ΄αυτούς τους δύσκολους καιρούς ο Γιώργος Νταλάρας ήταν και πάλι, για άλλη μια φορά κοντά μας. Για να πούμε μαζί ένα ηχηρό όχι. Άει στο διάολο μαλάκα, και συ και το ΔΗΚΟ. Τι πάει να πει κέντρο ρε Νταλάρα; Για πες εσύ που τα ξέρεις όλα, κι είσαι και τόσο καλός. Έξω ο Νταλάρας από την Κύπρο!

Μεγάλωσα σιγά σιγά χωρίς να το πολυκαταλάβω. Δεν άλλαξαν και πολλά πράγματα γύρω και τίποτα σπουδαίο δεν έγινε. Κι όταν ψηφίσαμε οι πιο πολλοί όχι είπανε κι ήμουνα χάλια. Άρα όλα τα ίδια, όπως τα ξέραμε, μπορεί και χειρότερα. Άρχισα πάλι τώρα τελευταία να μπαίνω σε δεύτερες σκέψεις. Μεγάλωσα κι έμαθα να αποφορτίζομαι και να είμαι κουλ. Πριν τα παίξω εντελώς. Τι μου φταίει κι ο Νταλάρας; Ας μην το παίρνω τόσο προσωπικά. Κι ας μην με νοιάζει στο κάτω κάτω τι σόι άνθρωπος είναι. Το ζήτημα είναι να εστιάσω την προσοχή μου στην καλλιτεχνική του αξία. Έχει!

Αγαπητές φωνητικές χορδές, διάφραγμα, έκταση, και λοιπά τεχνικά, που δεν γνωρίζω, του κ. Γιώργου Νταλάρα, σας βγάζω το καπέλο! Εκείνο το κόκκινο το φλεγόμενο! Tώρα για το χρώμα τι να σας κάνω; Αλλά, ας συμβιβαστούμε και λίγο. Δεν τελειώνουμε έτσι εύκολα εμείς….

Μόνιμος σύνδεσμος 3 Σχόλια

Γεια σας από το ιδιοτροπούι!

Μαρτίου 29, 2008 at 1:35 μμ (Ιδιοτροπίες)

Σήμερα εν η πρώτη μέρα που με αφήνει η μάμμα μου να σας μιλήσω. Εγεννήθηκα πριν λίες μέρες, 4-5 νομίζω και όπως όλα τα νεογέννητα είμαι λλίο ασσημούι. Τα ματούθκια μου εν μισόκλειστα, έχουν ένα θαμπό χρώμα και η φάτσα μου εν κάπως σουρωμένη. Επίσης είμαι και τριχωτό και ελυπήθηκα πολλά που άκουσα τη μάμμα μου να λαλεί πως ελπίζει να φύουν γλήορα τούτες οι τριχούες. Μα γιατί εν με θέλει έτσι όπως με έκαμε; Εβασανίστηκε για να με κάμει άκουσα και γι αυτό αγαπά με πολλά. Μεν νομίσετε ότι κρυφακούω. Εν κρυφακούω αλλά αφού εν εχώ τίποτε άλλο να κάμω ακούω τις ιδιοτροπίες της ούλλη μέρα. Είπεν επίσης πως εν θέλει να πει στον κόσμο ότι με έκαμε. Και εν θέλει να έρτει κανένας να με δει, γιατί αγχώνεται μεν με κολλήσουν μικρόβια, μεν με μμαθκιάσουν και μεν με παρεξηγήσουν έτσι παραξενιάρικο, μιτσί ασσημούι που είμαι. Ευτυχώς όμως λαλεί πως σε λλίες μέρες που εννα μεγαλώσω ακόμα λίο εννα γίνω κουκλί και αμα μεγαλώσω κι άλλο εννά γίνω ακόμα πιο κουκλί! Ε και για να το λαλεί η μάμμα μου κάτι θα ξέρει. Ελπίζω τότε να αφήκει και τους άλλους να έρτουν να με δουν γιατί βαρκούμαι ούλλη μέρα μόνο μου μαζί της. Ευτυχώς έχω και τον παπά μου που εν πολλά καλός και θαυμάζουμε μαζί το υπέροχο στήθος της. Η μάμμα λαλεί ότι εν και πολλά όμορφος και θέλει να του μοιάσω.

Μόνιμος σύνδεσμος 2 Σχόλια

Next page »